LOLEK: "Το δίφωνο έχει χίλιους λόγους για να συνεχίσει να υπάρχει"

Είναι εύκολο και λειτουργικό να αποδίδεις μετα το κλείσιμο ευθύνες, να λες με άνεση ότι έφταιξε το ένα ή το άλλο πράγμα, ακόμα πιο εύκολο να γκρινιάζεις και να κατηγορείς και σίγουρα ανούσιο έξω από τον χορό να λες τραδούδια. Γράφω δυο λόγια όχι γιατί έχω καμιά φοβερή άποψη που θέλω να κάνω γνωστή ή γιατί δεν με έχουν καλύψει πάνω κάτω όλοι οι υπόλοιποι ή γιατί θα αλλάξει κάτι αν δηλώσω κι εγώ ότι συντάσσομαι με την όποια προσπάθεια-διαμαρτυρία ενάντια στο κλείσιμο του διφώνου. Αν ήταν τόσο απλό να εμποδίσεις τέτοιες εξελίξεις-ενέργειες θα γράφαμε ο καθένας δέκα ποστ και θα ανατρεπόταν η ιστορία. Γράφω ακριβώς γιατί δεν είναι εύκολο να βοηθήσει κανείς με άλλο τρόπο, αν υποθέσουμε ότι βοηθάει έτσι, και με ενοχλεί στο όνομα της όποια οικονομικής κρίσης έχουμε να κλείνονται με ευκολία, χωρίς δεύτερη σκέψη και προσπάθεια έντυπα, με ενοχλεί η κατ' επίφαση ασφάλεια που δίνει η επένδυση σε παρωχημένες, εύκολες, σάπιες ή καθαρά εμπορικές επιλογές, με ενοχλεί η με αυτόν τον τρόπο παρακμή και κακομεταχείρηση της τέχνης και όποιας έκφρασής της, η εξάρτησή της από οικονομικούς όρους και η αντιμετώπισή της αποκλειστικά ως προϊόν.
Το δίφωνο προφανώς είχε χίλιους λόγους για να κλείσει και αυτό το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα οι άνθρωποι εκ των έσω. Αυτοί που έζησαν την γέννησή του, που υποθέτω δεν ήταν απλή υπόθεση η δημιουργία ενός τέτοιου μουσικού περιοδικού, που απόλαυσαν την ακμή του, που σίγουρα δεν ήταν απλή υπόθεση το "να πάει καλά" με την ύλη του και τη θεματολογία του που παρουσίαζε την άλλη ελληνική μουσικη και όχι εκείνη της τηλεόρασης και της εύκολης κατανάλωσης. Μπορεί να πέφτω έξω, αλλά το δίφωνο, πιστεύω ξεκίνησε σαν στοίχημα που κατέληξε σε απόδειξη ότι όχι μόνο υπήρχε χώρος για ένα τέτοιο περιοδικό αλλά και ότι ήταν αναγκαία η δημιουργία του, ήταν σαν να πριν από αυτό να υπήρχαν οι αναγνώστες και να μην υπήρχε το περιοδικό. Και τελικώς, το ξέρουν αυτοί που βρέθηκαν εκεί στην πτώση του, όταν κατέληξε χωρίς οικονομική στήριξη δήθεν ελέω κρίσης, όταν άρχισαν οι συζητήσεις ποιος πούλησε ποιον, το δίφωνο το κοινό του ή το κοινό του το δίφωνο και όλους μαζί το μεγάλο κεφάλι-κεφάλαιο και πάει λέγοντας..
Το δίφωνο όμως, δυστυχώς σε αντίθεση με την εξέλιξη των πραγμάτων, έχει/είχε χίλιους δυο λόγους για να συνεχίσει να υπάρχει είτε με την προηγούμενη είτε με μια καινούρια έκδοση, λόγοι που βρίσκονται ίσως κλεισμένοι σε θεωρητικά κλισέ και ακούγονται κάπως σαν αόριστες ρομαντικές αγάπες για τη μουσική, τι να κάνουμε όμως, όλα από τέτοιες ιδέες και ανάγκες ξεκινάνε και γίνονται με λίγη τύχη και προσπάθεια πράξη. Και από τους ίδιους τους ανθρώπους ξεκινάνε, γιατί όλοι αυτοί ήταν ουσιαστικά το ίδιο το περιοδικό, κοινό, συντάκτες, μουσικοί κλπ, μόνο που τώρα πια η πρόκληση της συνέχισης του διφώνου, ό,τι και να λέμε, πέφτει κυρίως στις πλάτες των συντακτών του, αυτοί φέρουν εκτός το προσωπικό βάρος της δικής τους επιβίωσης και αυτό της επιβίωσης του περιοδικού, όσο για όλους τους υπόλοιπους προς το παρόν, αν μετράνε τα λόγια στήριξής μας, ας τα λέμε διαφορετικά ας σιωπούμε..
Lolek (Γιάννης Αναγνωστάτος)

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΟΡΣΗΣ: "Πρέπει να ανοίξουν κι άλλα περιοδικά σαν το δίφωνο"

Τον τελευταίο καιρό, μαθαίνουμε και διαπιστώνουμε όλο και πιο συχνά, ότι ο πολιτισμός αρχίζει να πλασάρεται ως πολυτέλεια..με πολύ έξυπνο και περίτεχνο τρόπο!
Η δικαιολογία της κρίσης που πάει με όλα, χωρίς καμία κρίση & σκέψη, χρησιμοποιείται απο τους όποιους ιδιοκτήτες ως βολικό "απενοχοποιημένο" μέσο άμεσης πίεσης για χαμηλότερο κόστος λειτουργίας των μέσω που φιλοξενούν έντυπα πολιτισμού, περιορισμού-σύμπτυξης θέσεων εργασίας και τελικώς λουκέτου, έτσι σαν να μην συμβαίνει τίποτα.




Κοινώς τόσο καιρό, μας έκαναν την δουλειά μας μια χαρά, τώρα υπάρχει άλλη γραμμή γενικότερα, οπότε...ευχαριστούμε πολύ, καληνύχτα σας.!




Είναι η χρυσή εποχή του τοκογλύφου, του πολιτικάντη, της τηλεοπτικής τρομοκρατίας, του κακόγουστου ιδιοκτήτη-επιχειρηματία, της κάθε "Τζούλιας", της διαχείρησης και επιλεκτικής ενημέρωσης, της απουσίας, της σιωπής και της απάθειας.! Κάθε φορά που κλείνει ένα έντυπο μέσο, με κύριο λόγο τις πωλήσεις, κοινώς τα οικονομικά, είναι μια πολύ άσχημη εξέλιξη στην καθημερινότητα του απλού ανθρώπου. Το Δίφωνο, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ!!! Τα πολλά μουσικά περιοδικά που έχουμε και κλείνει και το Δίφωνο!?




Δεν ξέρω ποιές είναι οι αφορμές-δικαιολογίες της ιδιοκτησίας που κλείνει το περιοδικό που παραδοσιακά κρατούσε ψηλά την ελληνική μουσική και έδινε δυνατότητα σε πολλούς νέους να την γνωρίσουν καλύτερα, ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε και πολλούς νέους δημιουργούς να παρουσιάσουν την δουλειά τους.
Η αλήθεια είναι οτι η τηλεόραση και η ραδιοφωνική της version, πολύ επιθετικά τα τελευταία 4-5 χρόνια, έκαναν ίσως την μεγαλύτερη προσπάθεια των τελευταίων 15 ετών, για να πείσουν οτι ο πολιτισμός δεν λαϊκό αγαθό, με την εντελώς κακόγουστη και άκομψη έκφραση : "δεν πουλάει.."..!




Κι ακόμα όταν κάπως κατάφερνε να πουλήσει, έκαναν τα πάντα για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου, μακριά!




Απο που περιμένουμε να κρατηθεί και να εξελιχθεί έστω και σταθερά το κριτήριο, η αισθητική και η αίσθηση του κοινού, κυρίως των νέων γενεών? Απο τα X-Factor, Super Idol, Pop Stars, Just the 2 of Us, Big Brother, την νύστα & τα λουλούδια των Στην Υγειά Μας & των κάθε λογής τηλεοπτικών πανιγυριών, που θυμίζουν αισθητικά μέχρι και στησίματα εκπομπών χούντας?
Ποιός κρατάει, ενημερώνει, ψάχνει ακούει προτείνει και "εκπαιδεύει" τα αυτιά, τα μάτια και τα μυαλά μας και των παιδιών μας? Μήπως το κάθε σαρωτικό μονοπώλειο "με το ζόρι" Ρουβάς, Βανδή, Βίσση, Θεοδωρίδου, Παπαρίζου, Χατζηγιάννης, Πάττυ, Ρέμος, Πετρέληδες, Νίνοι, Οικονομόπουλοι, Καραφώτηδες κλπ κλπ..? Η παραλιακή & Ιερά Οδός, Πειραιώς και η Θηβών?




Δηλαδή οτι μέσα υπάρχουν που σταθερά παρουσιάζουν, προτείνουν, ακούν και κρίνουν, προβληματίζουν και δημιουργούν νέες τάσεις και ανάγκες, πάμε να τα κλείσουμε όλα?




Χωρίς κανένα δισταγμό, κάθε Τζούλια μπορεί να διεκδηκήσει μια θέση πάνω και πέρα απο κάθε έννοια μέτρου και να προβάλλεται τόσο πολύ που να αρχίσει να δημιουργεί νέα απενοχοποιημένη τάση στις μανάδες (εδώ και χρόνια όχι μόνο τώρα) για το ποια είναι η έξυπνη επιλογή για τις κόρες και τους γιούς της?
Πόση σαβούρα θα φορτώσουμε και θα ταϊσουμε τα μυαλά τα δικά μας και κυρίως των πιο νέων που με αυτά τα χαρακτηριστικά και προδιαγραφές που τίθενται στο "τραπέζι" σταματάνε κάθε δημιουργική σκέψη!




Κι αν υποτεθεί, οτι η κρίση έχει δημιουργήσει νέες ανάγκες, εμείς τις κοιτάμε, τις ψάχνουμε, τις μελετάμε? Κοινώς, ψάχνουμε αυτό που χρειαζόμαστε ή αυτό που "θέλουμε"..καλύτερα αυτό που μας έπεισαν οτι πρέπει να θέλουμε? Τι πάει να πεί περνάω καλά..? Είμαι χάχας ? Είμαι αδιάφορος? Είμαι κακόγουστος? Τα σαρώνω όλα αρκεί εγώ να κάνω το κέφι μου? Δεν έχω μέτρο? Ο Πολιτισμός, είναι τα λουλούδια στην πίστα, η μουσική στα γρήγορα και στα βιαστικά στα πρόχειρα? Ο Πολιτισμός, είναι ψυχαγωγία ή διασκέδαση ή και τα δύο? Κι αν είναι και τα δύο, γιατι επικρατεί μόνο το πρώτο? Γιατι αποφεύγω ή μου λένε να αποφεύγω σαν τον διάολο το λιβάνι την ψυχαγωγία?


Το ΔΙΦΩΝΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ!! ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΙΦΩΝΟ!!!


Κώστας Μπόρσης - FILM.

ΗΛΙΑΣ ΒΑΜΒΑΚΟΥΣΗΣ: "Εκφράζω τη συμπαράσταση μου στους δημοσιογράφους και πιστεύω στη θέληση τους για κυκλοφορία νέου περιοδικού"

Συχνά τραγουδάω στα παιδιά τον "Θείο Σκρούτζ", το παιδικό πολιτικό τραγούδι της Μαρίζας Κωχ και φωνάζουμε όλοι μαζί “Γιατί τα κρύβεις θείε τα λεφτά σου/ αυτά ως εχθές δεν ήτανε δικά σου “. Επιχειρηματίες τρωκτικά από τη μια και φωνές διαμαρτυρίας από την άλλη. Οι ειρηνικές ημέρες, κι ας ήταν πια μόνο το φαίνεσθαι, τελείωσαν. Κλείνοντας το δίφωνο κλείνει μιά από τις ελάχιστες πια πολιτισμικές φωνές μας. Εκφράζω τη συμπαράστασή μου στους δημοσιογράφους εργαζόμενους. Μα πιστεύω στη δύναμη και τη θέληση τους για κυκλοφορία νέου περιοδικού, “αμίαστου “ πια από την επιβολή στυγνών επιχειρηματιών.

Μαζί σας,
Ηλίας Βαμβακούσης

ΠΕΤΡΟΛΟΥΚΑΣ ΧΑΛΚΙΑΣ: "ΕΝΑ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΜΑΣ"

Γνώρισα το περιοδικό «Δίφωνο» από τα πρώτα τεύχη της έκδοσής του. Μου άρεσε πάρα πολύ και θεωρώ ότι είχε επιτελέσει σημαντικό ρόλο στα μουσικά πράγματα, με ενδιαφέροντα και καίρια άρθρα. Το ότι «κλείνει» το περιοδικό είναι ένα πλήγμα για τον χώρο μας, γιατί είχε συμβάλει στην σωστή προσβολή της ελληνικής μουσικής και μπορώ να πω ότι το ίδιο έκανε και ειδικότερα για την παραδοσιακή μουσική. Κατά καιρούς πρόσφερε πολύ ωραίες συλλογές από το δημοτικό μας τραγούδι και έβλεπα τη μεγάλη ανταπόκριση που είχε στον κόσμο, αφού ακόμη και στα πανηγύρια που έπαιζα γινόντουσαν συζητήσεις με θέμα το περιοδικό

Πετρολούκας Χαλκιάς

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ: "Στο μέλλον, θα παραπέμπουμε στο Δίφωνο"

Είναι αμαρτία που κλείνει ένα περιοδικό, το οποίο ασχολείται με την ελληνική μουσική. Και είναι αμαρτία που μένουν άνεργοι οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Το Δίφωνο έχει μια ιστορία· εκεί συμμετείχαν σπουδαίοι άνθρωποι, γράφτηκαν σοβαρά άρθρα και παρουσιάστηκαν σημαντικά ντοκουμέντα. Το περιοδικό έχει γίνει σημείο αναφοράς. Στο μέλλον, θα παραπέμπουμε στο Δίφωνο και στα άρθρα του, ακόμα και σε συνεντεύξεις του. Για αυτούς που θα έρθουν σε 30-40 χρόνια, αλλά ακόμα και για τους σύγχρονους, όλα αυτά τα ντοκουμέντα θα είναι σημεία αναφοράς. Οι συνεντεύξεις είναι μεγάλη υπόθεση· εκεί μπορείς να βρεις πράγματα που θα σου λύσουν απορίες και θα σου συμπληρώσουν κενά. Στο παρελθόν έτυχε να αρθρογραφήσω στο περιοδικό για ένα διάστημα. Από τότε, άλλαξαν πολλά, αλλά ένας βασικός κορμός ανθρώπων έμεινε ίδιος. Ένα τέτοιο περιοδικό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει.

Μάνος Ελευθερίου

ETTEN: "Μπροστά πήγαν όσοι τόλμησαν"!

Είναι αηδιαστικό και άκρως απογοητευτικό το ότι το τελευταίο διάστημα βλέπουμε συνεχώς να "πληρώνουν" πάντα τα σπασμένα κάποιων, οι εργαζόμενοι. Έχει καταντήσει αηδιαστικό και ανυπόφορο το ότι η τέχνη αντιμετωπίζεται απ' αυτούς τους κάποιους σαν εμπόριο και ότι κανείς τους δεν τολμάει να οραματιστεί κάτι διαφορετικό, να επενδύσει πραγματικά σε ότι είναι έξω από τον αχταρμά της κακογουστιάς και της κακοφωνίας, σε ότι ΔΕΝ ειναι καλλιτεχνικά εφήμερο.
Δυστυχώς δεν αναρωτιέμαι γιατί υπάρχουν άπειρα περιοδικά με σκουπιδοθέματα, αφού προφανώς αυτά πουλάνε. Θα μου πεις και εκεί κάποιοι άνθρωποι έχουν ακόμα δουλειά. Τι αστείο όμως, αν η δουλειά σου απαιτεί να γράφεις για σκουπίδια και ανούσιες πληροφορίες (που είναι γνωστό πλέον πόσοι δουλεύουν αναγκαστικά σε τέτοια εντυπα), είναι πιο σίγουρο ότι θα έχεις δουλεια, ενώ ότι δεν συμπεριλαμβάνει κουτσομπολιό, τσόντα και θέματα στις αποχρώσεις του κίτρινου, δεν σου παρέχει καμία οικονομική ασφάλεια.
Δεν γνωρίζω δυστυχώς πολλούς απο το δίφωνο, ίσως γιατί αρκετοί έγραφαν για ένα είδος μουσικής το οποίο είναι μακριά απο αυτό που ασχολούμαι. Γνωρίζω όμως και ελάχιστους, που είχα την τύχη να έχω κάνει όμορφες κουβέντες μαζί τους, να έχουμε μοιραστεί πράγματα και ειλικρινά να τους θαυμάζω για τις γνώσεις, το ήθος τους και το πάθος τους γι' αυτό που κάνουν.
Δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτοί οι ανθρωποι του διφώνου, που τόσο έντονα φαινόταν και φαίνεται ότι πρώτα άκουγαν μουσική με τα αυτιά τους και με την καρδιά τους και μετά έγραφαν, πως θα χάσουν τη δυναμική τους και την πίστη τους σε αυτό που με τόση αγάπη έκαναν, σε αυτό που τους ζούσε (τι ωραίο, να ζεις απ' αυτό που αγαπάς....). Κάθε τέλος μια αρχή.. κλισέ έκφραση; δεν ξέρω, ξέρω μόνο ότι πάντα είναι αληθινή.
Υποτίθεται ότι σε δύσκολους καιρούς ανθίζει η τέχνη. Εδώ μάλλον έχουν αρχίσει κάποιοι τις προσπάθειες ξεριζώματος. Όσοι ασχολούνται με πράγματα που για κάποιους οικονομοτέτοιους δεν φέρνουν τα απαιτούμενα νούμερα, κέρδη και δεν συμμαζεύεται, έχουνε δύσκολο δρόμο, αλλά δεν πρέπει να κάνουνε τη χάρη σε κανένα να παραιτηθούνε και να τους επιτρέψουν να θάψουν ακόμα περισσότερο ότι όμορφο τολμάει να φυτρώσει ... να μην αφήσουν ελευθερο τον δρόμο σε αυτούς που νομίζουν οτι η δήθεν σιγουράτζα μιας εμπορικής βλακείας θα τους φέρει το γρήγορο χρήμα που τόσο επιθυμούν. Ας δουν λίγο έξω από το σφραγισμένο κουτί του κεφαλιού τους, όμως, ας το ψάξουνε λιγάκι... ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΗΓΑΝ ΟΣΟΙ ΤΟΛΜΗΣΑΝ.

Etten (Ελένη Τζαβάρα)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η ΕΣΠΗΤ καταδικάζει το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού «Δίφωνο» το οποίο αποτελούσε θεσμό στα ελληνικά μουσικά δρώμενα και έχει φιλοξενήσει στις σελίδες του το σύνολο των κορυφαίων εκπροσώπων της ελληνικής μουσικής.

Η απόφαση αυτή εντάσσεται στη συνεχιζόμενη τακτική του περιορισμού και της συρρίκνωσης των δραστηριοτήτων της εταιρείας Bestend ΑΕ, του ομίλου Κώστα Γιαννίκου, με το κλείσιμο πλήθους τίτλων τους τελευταίους μήνες («Ποπ και Ροκ», «Όασις», «TV Avanti», «Λιχουδιές») και εντείνει την ανησυχία για τη βιωσιμότητα της εταιρείας και το μέλλον των εργαζομένων σε αυτήν.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ
-καταγγέλλει το κλείσιμο ενός ιστορικού τίτλου με άλλοθι τα πρόσκαιρα επιχειρηματικά κέρδη
-απαιτεί την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων στους εδώ και μήνες απλήρωτους εξωτερικούς συνεργάτες του περιοδικού
-δηλώνει ότι θα σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων σε όλες τους τις νόμιμες διεκδικήσεις.

Για την ΕΣΠΗΤ

   Ο Πρόεδρος                                                                     Ο Γεν. Γραμματέας

Γιάννης Πλαχούρης                                                               Σπύρος Κρίκος

ZARZUELA: "Και τι ήτανε το Δίφωνο για να κλείσει; Η Δήμητρα που εδήλωνε πως μετά τον συχωρεμένο έκλεισε ως γυναίκα;"

άπαπα τα ύστερα του κόσμου το είδαμε κι αυτό τι άλλο πια θα δούμε κυρία Μαρίκα μου ναι παιδί μου για το Δίφωνο σας λέω που έκλεισε και τι ήτανε παρακαλώ το Δίφωνο για να κλείσει? η Δήμητρα που εδήλωνε πως μετά τον συχωρεμένο έκλεισε ως γυναίκα? και μετά… άσε με τώρα μη με κολάζεις μέρες που είναι ή το ψιλικατζίδικο της κυρίας Κλεοπάτρας απέναντι που μας φώναζε παλιά και στο τηλέφωνο και την έφαγε λέει το φιπιά μμμμ…. όλοι οι νταλαβεριτζήδες ου μην αλλά και οι νταβατζήδες να σας πω εγώ τα ίδια λένε όσο βροντάει το παραδάκι κι οι δουλειές πάνε καλά είναι που υπάρχει καλή διεύθυνσις λίγο να σφίξουνε οι κώλοι φταίει η κρίση και οι εργαζόμενοι που έχουνε το κακό ελάττωμα να πληρώνονται και το κλείνω το μαγαζί άστε με σας λέω βγαίνω από τα ρούχα μου διότι εδώ δεν πρόκειται για μαγαζί κυρία Μαρίκα μου έχετε υπόψιν σας τι εστί Δίφωνο? η βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου του Ελληνικού Τραγουδιού και λίγα σας λέω ποιος είσαι εσύ κύριε που θα το κλείσεις? αλλά δε φταις εσύ φταίει το κράτος που υπήρξε ανέκαθεν καραγκιόζ τουρκερί μπουφ διότι αν ήτο κράτος κομιλφό θα έβγαινε το δρακουλότεκνο… ναι καλέ ο πολιτισμού και θα έλεγε κβο βάντις κύριε και κατεβάζεις ρολά? το κηρύσσω κι εγώ διατηρητέο σαν την οικία Κοτοπούλη να μάθεις δεδομένου του ότι έχει και μια ιστορία κι ένα παρελθόν αλλά τι περιμένετε τα Σόδομα και τα Γόμορρα του πολιτισμού ζούμε το Δίφωνο θα γλύτωνε? άστε με και μου ανεβαίνει η πίεση που το σκέφτομαι τα λασίξ με τη χούφτα τα παίρνω σας ρωτώ είναι συμπεριφορά αυτή αγαπητή μου? διότι άντε και τόκλεισες το ρημάδι ανάγωγε τόσοι άνθρωποι που δουλέψανε χρόνια για να το παίζεις εσύ πολιτιστικός παράγων τι θα κάνουνε τώρα απλήρωτοι? ε? αλλά τι σε νοιάζει εσένα ως εισηγμένη που να σου εισαχθεί θε μου συχώρα με δεν ξέρω τι λέω χρυσή μου έχω χάσει πια τον έλεγχο από τα σύγχυση… κυρία Μαρίκα μου σοβαρεύουνε τα πράγματα με βλέπω να βάζω τα μανόλο τα ξώφτερνα και να τρέχω στις διαδηλώσεις να ρίχνω τσαντιές με την πράντα στις ομάδες καταστολής πώς τις λένε αυτές …τι? δεν μπορείτε να με φανταστείτε? μπορεί να μην είναι του χαρακτήρος μου όπως λέτε όμως δεν θα κάτσω να μου στρίψει εμένα να βλέπω τα σημεία και τα τέρατα από τον καναπέ του Βαράγκη και μούγκα τσάτσα λα κουκαράτσα κρίση κρίση αλλά έχουμε κι ένα ηθικό ανάστημα κυρία Μαρίκα μου σας αφήνω τώρα γατί έχω ραντεβού με τη ρεφλεξολόγο μου…
zarzuela

* ευχαριστούμε τον συνθέτη Μιχάλη Τρανουδάκη για την παραχώρηση της άνωθεν απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας του με την zarzuela

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ: "Φτάνει πια αυτή η κατάντια"

Δεν ήταν αρκετές φαίνεται οι δυσκολίες  πρέπει να παλέψει κάθε καλλιτέχνης για να επικοινωνήσει τη δουλειά του, κλείνει και μια από τις τελευταίες «στέγες» που υπήρχαν για το καλό ελληνικό τραγούδι.

Άσε που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην εργασία έχουν γίνει πια πολυτέλεια. Άραγε αυτό είναι το νόημα της τέχνης, το οικονομικό συμφέρον και τα λογιστικά; Αυτός ήταν λοιπόν ο λόγος των εργοδοτών για να ασχοληθούν με την τέχνη, το στυγνό εμπόριο; Και όλος αυτός ο κόσμος που μένει άνεργος, θυσία στο κέρδος;

Όπως και σε κάθε άνθρωπο που παλεύει για τα δικαιώματα του, έτσι πρέπει να σταθούμε και στο  πλευρό των εργαζομένων στο δίφωνο. Φτάνει πια αυτή η κατάντια. Για όποιον τέχνη δεν είναι οπίσθια που λικνίζονται πάνω σε τραπέζια αλλά αναζήτηση, επαφή, επικοινωνία, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο η αντίδραση σε τέτοιου είδους ανόητες επιλογές όπως το κλείσιμο του περιοδικού.

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: "ο χώρος χάνει ένα πολύτιμο βοήθημα που από το 1995 όπλισε αρκετές φορές το ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τη φυσιογνωμία του"

Έκλεισε και το δίφωνο, το πιο έγκυρο μηνιαίο περιοδικό για το ελληνικό τραγούδι, εξέλιξη που δεν θα ’θελε κανείς, ιδιαίτερα όσοι παρακολουθούσαν την πορεία και τη διαδρομή τού Ελληνικού τραγουδιού, ως δημιουργική διαδικασία.

Ίσως ήταν αναμενόμενη μια τέτοια δυσμενής εξέλιξη, αφού τα καμπανάκια χτυπούσαν σε όμορα μετερίζια, όπως εκείνο του Ραδιοφωνικού «Μελωδία» που είχε μπει σε τροχιά κρίσης πολύ πριν από την κρίση της οικονομίας και τις επιβολές τού μνημονίου…

Τώρα, τριάντα αρθρογράφοι μένουν άνεργοι και –πλέον- σκορπίζονται στους δυσμενείς θολούς ορίζοντες της μουσικής θεματολογίας, σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και άλλα παρόμοια επαγγελματικά παρακλάδια.

Να πούμε πως το ελληνικό τραγούδι θα μείνει φτωχότερο; είναι μια εκδοχή αυτό, αφού οι σελίδες του διφώνου δεν έκαναν άλλο από το να προβάλλουν θεματολογίες σχετικές με ολόκληρο το τοπίο του ελληνικού (και όχι μόνο) ηχητικού κόσμου.

Πρόσωπα, εποχές, σχολές, είδη, ιστορικές μνήμες, συνεντεύξεις, μελέτες, πορτρέτα, ό,τι τέλος πάντων προκαλεί σκέψεις σε ένα είδος τέχνης άρρηκτα δεμένο με τον πολίτη Έλληνα. Με τον ήχο που τον συνδέει διαχρονικά, από εποχές που δημιούργησαν βαθιές ρίζες για την μετέπειτα νεότερη εξέλιξη…

Το δίφωνο δεν είχε αφεντικά να το αγαπήσουν και να το προστατέψουν. Οι διάφοροι εκδότες του δεν το στήριξαν ώστε  να κρατήσει ένα πνευματικό επίπεδο όπως άλλα περιοδικά τέχνης (Λέξη, Δέντρο, Διαβάζω, Μανδραγόρας, Τέχνη και Πολιτισμός, Αρχιτεκτονική, Πολύτονο, Μετρονόμος κ.α.) που διατηρούν την αυτονομία τους με στόχο την εμβάθυνση των θεμάτων.

Λαμβάνω υπ’ όψη πως το δίφωνο διέθετε επαγγελματικά στελέχη και είχε προχωρήσει σε μεγάλα ανοίγματα με εμπορική προοπτική. Συναυλίες, συνεργασίες με καλλιτεχνικά γραφεία, με δισκογραφικές εταιρίες, με εκδόσεις δίσκων, μια δράση ίσως παραπάνω από εκείνην που μπορούσε να σηκώσει το αδύναμο σώμα του περιοδικού, καθώς και το αναγνωστικό κοινό που ίσως θα περίμενε μια μορφή διαφορετικού χειρισμού.

Οι κατά περιόδους εκδότες-εργοδότες του, απέτυχαν να το θωρακίσουν ως ξεχωριστό περιοδικό Τέχνης. Το εντάξανε ως μέρος των εμπορικών δράσεων του Ομίλου τους και το εκλάμβαναν ως προϊόν που θα έπρεπε να φέρει αποσβέσεις, ακόμα και κέρδος…

Μάλλον το θεωρούσαν (οι εκδότες του) περιοδικό προς λαϊκή κατανάλωση και κάτι τέτοιο θεωρώ πως προετοίμασε τον αργό θάνατό του…

Πολλά θα μπορούσαν να αναφερθούν γύρω από το δίφωνο και την αρθρογραφική του δράση. Όπως την (πολλές φορές) ευνοϊκή μεταχείριση προσώπων, μουσικών ειδών, τάσεων, εποχών, την υποβόσκουσα δημιουργία παρεών που το έκανε καράβι σε ανεμοδαρμένη θάλασσα…

Το σίγουρο είναι πως με την παύση του, ο χώρος χάνει ένα πολύτιμο βοήθημα που από το 1995 όπλισε αρκετές φορές το ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τη φυσιογνωμία του…

Νότης Μαυρουδής, Συνθέτης

ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ: "Δικό μου είναι, του βάζω φωτιά και το καίω"

Για το τι κάνει ο κάθε μεγαλοεπιχειρηματίας με τα "μαγαζιά" σίγουρα δεν μπορώ να έχω γνώμη. "Ελεύθερη" αγορά είναι αυτή, εννοεί τον κάθε εργασιακό χώρο ως "σπίτι" του ιδιοκτήτη, οπότε και αυτός έχει δικαίωμα να πει "δικό μου είναι, του βάζω φωτιά και το καίω".
Το "Δίφωνο" πετάχτηκε έξω από το supermarket στο οποίο όμως δεν φαινόταν ποτέ φυσιολογικό να ανήκει. Όπως και να χει, αν υπάρχει όπως καταλαβαίνω από τα  συμφραζόμενα, μια δυνατότητα το περιοδικό να συνεχίσει ανεξάρτητο νομίζω πως θα ήταν ευχής έργον . Όμως αυτό είναι κάτι που οι εργαζόμενοι του περιοδικού θα αποφασίσουν. Αυτόν ή όποιον άλλο δρόμο και να ακολουθήσουν, δηλώνω την συμπαράστασή μου.
Θέμος Σκανδάμης

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΥΠΑΛΔΟΣ: "Οι Παράφωνοι έκλεισαν το Δίφωνο... Κρίμα!"

(Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου)

"Οι Παράφωνοι έκλεισαν το Δίφωνο... Κρίμα!".
Δημήτρης Τυπάλδος

"Οι αγώνες μας να συνδεθούν με τους δικούς σας" - Μια φοιτήτρια γράφει...

Διάβασα για το κλείσιμο του Διφωνου στο blog ενός εκ των συντακτών και θέλω να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στον αγώνα σας. Είμαι φοιτήτρια και θέλω να σας μεταφέρω εκ μέρους ενός μεγάλου κομματιού των φοιτητών που αγωνιζόμαστε για τις σπουδές μας αλλά και για το μέλλον μας, ότι βρισκόμαστε δίπλα σας και ελπίζουμε οι αγώνες μας να συνδεθούν με τους δικούς σας και με όλους τους εργαζόμενους που άδικα βρίσκονται σε θέση όπως η δική σας.

Τη λύπη για το κλείσιμο του περιοδικού σας ακολούθησε ένα αίσθημα "χαράς" και ελπίδας βλέποντας πως αντιδράτε και αγωνίζεστε για τα δίκαια αιτήματά σας. Στη δύσκολη αυτή εποχή είναι σημαντικό, αν όχι απαραίτητο να μη σκύβουμε το κεφάλι και βλέποντας κινήσεις όπως η δική σας παίρνουμε κουράγιο και πεισμώνουμε. Πεισμώνουμε και συνεχίζουμε, επιδιώκοντας το συντονισμό όλων των προσπαθειών ενάντια σε όσα θέλουν να μας επιβάλλουν.

Σας επισημαίνω και την προσπάθεια των συναδέλφων σας μέσα από τη Διακλαδική Πρωτοβουλία ΜΜΕ http://diakladikimme.wordpress.com/ καθώς και την έντυπη έκδοσή τους "Αντίχτυπος") την οποία πιθανότατα  γνωρίζετε και συμμετέχετε.

Παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ώστε ο κοινός αγώνας όλων να νικήσει.

Είμαστε στο πλευρό σας.

Ιωάννα Μ.

MAGIC DE SPELL: "Εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στους δημοσιογράφους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους"

Οικονομοτεχνικούς λόγους ως μέτρο εξοικονόμησης πόρων» επικαλούνται οι τεχνοκράτες όταν εισηγούνται το κλείσιμο μιας επιχείρησης...

Ετσι,επιβάλλουν το κλείσιμο του πιο σημαντικου περιοδικου της εγχώριας μουσικής σκηνής. Του περιοδικού που φιλοξένησε και απόψεις εκτός δρόμων εμπορικής λογικής.

Οι υπεύθυνοι της επιχείρησης, δεν πρέπει να ξεχνούν πως δυστυχώς κάποιοι δεν στενοχωρούνται καθόλου στην ιδέα ανθρώπων πολιτισμικά ανιστόρητων, πολιτιστικά απαίδευτων και επιλεκτικά κουφών!

Εκφραζουμε τη συμπαράστασή μας στους δημοσιογράφους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Θα είμαστε μαζί σας!

MAGIC DE SPELL

ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ: "Με τέτοιους τρόπους, κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε απ' αυτό το τούνελ"

Eντάξει, δεν το έχω βιώσει για να το αναπολήσω. Κάποτε ήμουν πιο μικρός και το αντιμετώπιζα σαν κατεστημένο. Έπειτα έκανα την επιλογή να απέχω. Παρολαυτά πάντα στεκόταν στο υποσυνείδητο μου σαν μια σταθερά. Ήρθε ο καιρός να το γνωρίσω από πιο κοντά και καθώς πλησίαζα εκπλήξεις με έκαναν να μετρώ πιο πολύ τα λόγια μου. Καιροί θεοσκότεινοι και το περιοδικό παρόλες τις πιέσεις και τα αναγκαστικά λοξοδρομήματα στις βιτρίνες του προσπαθούσε ίσως όσο ποτέ να δώσει λόγο σε οτιδήποτε νέο και ελπιδοφόρο σαν να ήθελε αντανακλαστικά να επιβιώσει από αυτό που τελικά του επιβλήθηκε.

Το δίφωνο λοιπόν εκτός από την ιστορία του, είναι άνθρωποι που για καιρό απλήρωτοι μέσα σε τέτοια κακοκαιρία συνέχιζαν να μάχονται για τη φανέλα. Ακόμα και αν ακούγεται γραφικό ας σκεφτούμε τη σπανιότητα του στις μέρες αυτές. Από το να μείνουν άνεργοι και απλήρωτοι τους αξίζει τουλάχιστον η συμπαράσταση από καλλιτέχνες και αναγνώστες και η παρότρυνση και η υποστήριξη να παλέψουν για ένα αυτοοργανομένο και αυτοδιαχειριζόμενο περιοδικό μακριά από την αρρώστια της στεγνής κερδοσκοπίας Με τέτοιους τρόπους κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε απ' αυτό το τούνελ.

fear is not a normal state for civilized people

Aung San Suu Kyi

Και εγώ στη διάθεση σας...

Παύλος Συνοδινός

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ: "Καλή τύχη κι αντοχή στους άξιους συνεργάτες του περιοδικού"

Το Δίφωνο έχει κλείσει εδώ και μια διετία σχεδόν. Με το γεγονός ότι έριξε επίτηδες, σταδιακά και ύπουλα, το καλλιτεχνικό επίπεδό του, αποδεικνύεται εύκολα αυτή μου η ρήση. Καταφέρανε αυτό που ήθελαν από καιρό τώρα, το να μην νοιάζει και τόσο πια τον λαό που έκλεισε, γιατί «ε μωρέ, καλά κάνει, όλο Ονειράμα και σκυλοπόπ πια…και το μισό περιοδικό διαφημίσεις…». Τα δεινά που τραβάμε μας τα περνάνε, κάνοντας πρώτα εμάς να τα ζητήσουμε, έτσι ώστε να μην έχουμε λόγο να γκρινιάζουμε ύστερα. Δίνουν και κανα μισθό χρωστούμενο στους δημοσιογράφους για παρηγοριά… Το ίδιο «αφεντικό» που έχει εξαφανίσει τους ανήσυχους κι αληθινούς καλλιτέχνες έχει αφανίσει και τα μέσα διάδοσης της τέχνης με σκοπό την για πάντα αποσιώπησή της. Μπράβο τους λοιπόν, τα καταφέρανε. Τι καταφέρανε δηλαδή; Δεν ήταν δα και τόσο δυνατός ο αντίπαλός τους: ο ελληνικός λαός ήτανε, ο μόνος συνένοχος για τα δεινά του. Εύχομαι καλή τύχη κι αντοχή στους άξιους συνεργάτες του περιοδικού.

ΥΓ : Το γεγονός ότι ορθοπόδησε κάποτε το περιοδικό κάνοντας κάπως καλές πωλήσεις με εξώφυλλο Χατζηγιάννη, δεν οφείλεται τόσο στην διοίκηση του περιοδικού όσο στον έλληνα καταναλωτή, που το αγόρασε, κι έπειτα, με έντονη εθνικοφροσύνη διαμαρτυρήθηκε για την τιμή, η καλή διοίκηση την μείωσε, και δεν το ξαναγόρασε ποτέ…μπράβο του.

Δημήτρης Αρναούτης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ: "Τι βλακώδης που είναι η συσσώρευση του πλούτου"

Λυπάμαι πολύ για το κλείσιμο ενός τέτοιου περιοδικού, που έδινε βήμα στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι. Το γεγονός σηματοδοτεί τη φίμωση των φωνών που αγωνίζονται για να πουν κάτι "άλλο" μέσα σε ένα τοπίο λύκων και νυχτερινών τσιουάουα που έχουν κατακλύσει τα πάντα. Γιατί η μόνη μουσική γλώσσα πρέπει να είναι η γλώσσα η διχαλωτή; Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που όλα αλλάζουν προς το χειρότερο. Το κλείσιμο του διφώνου δείχνει τις πραγματικές προθέσεις τους. Τι αξιοθρήνητος ο Σκρουτζ που κάθε μέρα έκανε βουτιές στο θησαυροφυλάκιο με τις χρυσές λίρες; Και τι έγινε; Μήπως ζούσε; Μήπως απολάμβανε τίποτε; Γνωρίζω διάφορους τέτοιους. Όλη μέρα το μέλημα τους είναι να μη χάσουν καμία τυχερή δεκάρα. Τι βλακώδης που είναι η συσσώρευση του πλούτου! Μέταλλα και γκαζοτενεκέδες είναι όλα- ξυπνάτε! Δώστε στον κόσμο πίσω τις δουλειές του, το χρήμα είναι μέσον και όχι αυτοσκοπός. Έχει περισσέψει δε η υποκρισία των βολεμένων αυτού του τόπου, των καναλαρχών, των εταιρειαρχών και λοιπών ενορχηστρωτών αυτής της τεχνητής κρίσης. Τι θα τα κάνετε; Πές τε μας πόσα ακόμα θέλετε. Τι θα κάνετε όταν κανείς δεν θα έχει χρήματα για να καταναλώσει τα αγαθά που μας πουλάτε; Και δε μπορώ να φανταστώ ότι οι μισθοί των παιδιών που έχασαν τη δουλειά τους με το κλείσιμο του διφώνου ήταν τίποτα παχυλοί μισθοί. Δυσανάλογοι, βέβαια, συγκριτικά με το έργο που πρόσφεραν, προσπαθώντας να ακουστεί το άλλο ελληνικό τραγούδι.

Είμαι δίπλα σας,

Γιάννης Παλαμίδας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ, "Το «Δίφωνο» μπορεί να συνεχίσει την πορεία του, να βρει νέους διαύλους στην επαφή με τον κόσμο"

Το περιοδικό «Δίφωνο» αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, μία από τις εκφάνσεις της σαφώς, στον χώρο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Οι σελίδες του έχουν γεμίσει με πληροφορίες γύρω από την τρέχουσα μουσική δημιουργία, όλ’ αυτά τα χρόνια. Άλλο τόσο έχουν αποτελέσει εφαλτήριο για τη διαμόρφωση κριτηρίων ποιότητας, αξιολόγηση και ευόδωση μιας καλλιτεχνικής κοινότητας και ενός κοινού που «τρέφεται» από τις νότες, τα νοήματα, τα φαινόμενα και τα νοούμενα της μουσικής εμπειρίας. Με αυτά τα δεδομένα, το περιοδικό ξεπέρασε τις πιθανές επιχειρηματικές προσδοκίες κι εξελίχθηκε σε μια βάση πολιτισμική, εκφραστική ενός φαινομένου (που συμπεριέχει το ελληνικό τραγούδι και την ελληνική τραγουδιστική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών).

Η απόφαση για «λουκέτο» είναι αναμενόμενη, εφόσον οι αριθμοί είναι απαγορευτικοί για συνέχιση της λειτουργίας του, σ’ αυτό το τόσο αρνητικό οικονομικό περιβάλλον. Έως εδώ, ο εκδότης δεν είναι παράλογος. Σημασία έχει η συνέχεια: οι άνθρωποι που αγαπούν τη μουσική, την ενασχόληση με τη μουσική, οι άμεσα σχετιζόμενοι με τη σύνταξη του περιοδικού, έχουν τη δυνατότητα να δράσουν ανατρεπτικά. Το «Δίφωνο» μπορεί να συνεχίσει την πορεία του, να βρει νέους διαύλους στην επαφή με τον κόσμο, να διαμορφώσει συνθήκες -ίσως και αμεσότερες, ουσιώδεις- «συνομιλίας» μεταξύ των δημιουργών και των ακροατών. Έχει σημασία να ειδωθεί, με άλλα λόγια, ως αληθινή ευκαιρία για άλμα στην υπηρεσία της ελληνικής μουσικής. Με τρόπο αντάξιο, αρμόζοντα, ωφέλιμο.

Βασίλης Ρούβαλης, Ποιητής, εκδότης του ηλ. περιοδικού (.poema..) [www.e-poema.eu]

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ: "Να αξιοποιηθεί το κύρος και η φήμη του περιοδικού που είναι και η κύρια προσφορά των ανθρώπων του, και σε κάποια εναλλακτική λύση"

Όταν με φιλοξένησαν τα παιδιά του Δίφωνου, πέρα από τη μαθητεία στη νεανική τους λάμψη, φαντάστηκα ότι κάποτε ίσως θα πρέπει να τους υπερασπίσω, αλλά όχι τόσο σύντομα. Η κρίση εκτός των άλλων είναι πρόφαση για επιχειρηματική αλητεία, καθώς ο πάσχων δημόσιος τομέας, είναι διδάσκαλος τυχοδιωκτισμού για τον ιδιωτικό. Εκείνο για το οποίο θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή, είναι εν θερμώ και η έρευνα να αξιοποιηθεί το κύρος και η φήμη του περιοδικού που είναι και η κύρια προσφορά των ανθρώπων του, και σε κάποια εναλλακτική λύση. Η ηθική μου αποδοκιμασία είναι άμεση καθώς οι χτεσινές κερδοφορίες δεν επιτρέπουν τη διάλυση μιας επιχείρησης άσκεφτα και απλά στην πρώτη μείωσή τους.

Είναι νόμιμο αλλά δεν είναι ηθικό. Φαίνεται πως σ' αυτή τη χώρα πρώτα απ' όλα είναι ανάγκη να διαπαιδαγωγήσουμε τους επιχειρηματίες, από το επίπεδο της μπανανίας με το οποίο πολιτεύονται, να γίνουν επιτέλους καπιταλιστές, και να πάψουν να αποτελούν την πιο γελοία επιχειρηματική τάξη της Ευρώπης. Οι επιχειρηματίες με λογικές τοκογλύφου, αποτελούν τη μεγαλύτερη δυσφήμιση των λύσεων που ζητάει η κοινωνία μας και οδηγούν την κοινωνία σε σημεία εξεγερτικά κατά το βαθμό της κοινωνικής ανευθυνότητας που δείχνουν. Εύχομαι το καλύτερο που μπορεί να φέρει ο αγώνας σας.

Βασίλης Λαλιώτης, Ποιητής και Μεταφραστής.

ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ: "Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον απ' την κονσέρβα"

  

Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.

Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή,  που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.

Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.

Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.

Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε. Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.

Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου