ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ: "Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον απ' την κονσέρβα"

  

Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.

Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή,  που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.

Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.

Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.

Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε. Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.

Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΡΙΔΑΚΗΣ: "Η χαριστική βολή στη σφαιρική ενημέρωση γύρω από το τραγούδι"

Το κλείσιμο του περιοδικού «Δίφωνο» είναι ένα μεγάλο πλήγμα ή ίσως καλύτερα η χαριστική βολή στη σφαιρική ενημέρωση γύρω από το τραγούδι στον τόπο μας. Το υψηλό επίπεδο της προσφοράς του ήταν ένα επίτευγμα, κυρίως, των εργαζόμενων σε αυτό, δημοσιογράφων που πονούσαν τη δουλειά τους και που δούλευαν με εξοντωτικούς ρυθμούς, και πολλές φορές απλήρωτοι, προσπαθώντας να εκπροσωπηθεί -όσο τους επέτρεπε η «γραμμή» κάθε φορά- η ελληνική μουσική πραγματικότητα μέσα από τις σελίδες αυτού του ιστορικού για τα ελληνικά μουσικά πράγματα περιοδικού. Η άμεση αντίδραση τους σε αυτή την κοντόφθαλμη, απο την πλευρά της ιδιοκτησίας, κίνησης, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά αυτό το έντονο ενδιαφέρον τους για τη μουσική ζωή του τόπου. Ήταν πάντοτε στο πλάι των καλλιτεχνών (και πλήρωναν συχνά το κόστος) για το καλό του τραγουδιού και είμαστε ολόψυχα πλάι τους στον αγώνα τώρα, για τον ίδιο σκοπό. Για να σώσουμε, τη δυνατότητα να αγαπάμε αυτό που κάνουμε.

Λεωνίδας Μαριδάκης

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ: "Το περιοδικό και οι συνεργάτες του να αδράξουν την ευκαιρία... να συνεχίσουν ανεξάρτητα"

 

Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη - και απαραίτητη για την επιβίωσή του - την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι. Θεωρώ απαράδεκτη και εξευτελιστική – για τον ίδιο πρωτίστως - την οικονομική του συμπεριφορά προς τους συντάκτες του «Διφώνου», θεωρώ όμως πως το περιοδικό, οι συνεργάτες του και ο μουσικός κόσμος που εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με το γούστο και τις πρακτικές τέτοιων Ελλήνων «πολιτών Κέιν» και πως θα έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να σκεφτούν αν και πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεξάρτητα. Αν σε κάτι τέτοιο δεν θα έχουν την βοήθεια όλων μας, τότε μάλλον δεν μας αξίζει μουσικός Τύπος. Ή, μάλλον, - για να το πω ακριβέστερα - εμείς δεν είμαστε άξιοι να γράφεται ο,τιδήποτε για μας.   

Φοίβος Δεληβοριάς

ΠΑΡΙΣ ΠΕΡΥΣΙΝΑΚΗΣ: "Εδώ και καιρό είχε πληγεί η φυσιογνωμία του περιοδικού"

Είναι ένα πολύ λυπηρό γεγονός για το χώρο της μουσικής, το ότι «κλείνει» το «Δίφωνο». Ωστόσο, θεωρώ ότι εδώ και αρκετό καιρό είχε πληγεί η φυσιογνωμία του περιοδικού, γιατί δύο – τρεις φορές είχε αλλάξει φιλοσοφία και αυτό είχε επηρεάσει τους αναγνώστες. Προσωπικά, διάβαζα το «Δίφωνο» από τα πρώτα τεύχη του, όμως πλέον φαίνεται πως είχε κλείσει ο κύκλος του με τη μορφή που το ξέρουμε. Είναι πολύ κρίμα γιατί η εξέλιξη αυτή αγγίζει και πολύ αξιόλογους ανθρώπους, που έγραφαν στο περιοδικό και παρά τις όποιες αλλαγές, έκαναν τη δουλειά τους με το ίδιο μεράκι όπως παλιά. Τι να πει κανείς; Στο βωμό της όποιας κρίσης, έκλεισε η Columbia, η Odeon, χάθηκαν μήτρες, ιστορικές καταγραφές. Ίσως θα έπρεπε να εξεταστεί προσεκτικά η κίνηση που έγινε και να μην κλείσει το περιοδικό, αλλά ακολουθώντας την εποχή του, να γίνει ψηφιακό και να υπάρχει στο διαδίκτυο έχοντας συνδρομητές με μικρό κόστος, όπως πολλά άλλα περιοδικά στο εξωτερικό…

Πάρις Περυσινάκης

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ: "Είναι η στιγμή δραστηριοποίησης των απολυμένων εργαζομένων που με βρίσκουν στο πλευρό τους"

Έπρεπε να το περιμένουμε! Το κακό φαινόταν νά 'ρχεται, κοιτώντας τη μεγάλη απόσταση από το πρώτο τεύχος με εξώφυλλο τον Νίκο Παπάζογλου μέχρι το προτελευταίο με εξώφυλλο τους Onirama. Τα κακά μαντάτα είχαν ήδη έρθει από τον Απρίλιο του 2010 όταν στο εξώφυλλο είδαμε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη - αν κάποιος ήθελε να μάθει για τον Χατζηγιάννη και τους Onirama, ας αγόραζε μια Μανίνα, μια Σούπερ Κατερίνα, ένα Ciao, βρε αδερφέ. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που το περιοδικό λοξοδρομούσε, αλλά πάντα φαινόταν να βρίσκει κάπως τον δρόμο του. Τώρα όμως δεν είναι η στιγμή για απόδοση ευθυνών και ειλικρινά ούτε ειν' αυτή η πρόθεση μου. Είναι η στιγμή, όμως, δραστηριοποίησης των απολυμένων εργαζομένων που με βρίσκουν στο πλευρό τους. Ας γίνει το τέλος αυτού του περιοδικού, η αρχή ενός άλλου, μέσα από την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείρηση.

Παντελής Θεοχαρίδης

ΠΑΝΟΣ ΜΠΟΥΣΑΛΗΣ: "Ηλεκτροσόκ για να συνεχίσει το Δίφωνο πιο ζωντανό και ελεύθερο"

Θα είναι πραγματικά κρίμα να κλείσει το Δίφωνο. Είναι σα να υποστέλλεται μια σημαία. Το Δίφωνο είναι ταυτόσημο με το καλό ελληνικό τραγούδι. Ένα αντίβαρο στο σκουπιδαριό. Στα περίπτερα το διέκρινα από δέκα μέτρα. Με το Δέλτα του να σε προκαλεί να αράξεις στις εκβολές του. Να δεις τι νέο κυκλοφόρησε. Να διαβάσεις καμιά συνέντευξη της προκοπής. Να εμπνευστείς. Οι πιέσεις το έκαναν κάποιες φορές να χάνει την ευθεία του, αλλά πάντα ήταν μια άλλη πρόταση. Πάντα θα έβρισκες μέσα του πολλά και ωραία πράγματα. Πιστεύω πως δεν έχει κλείσει τον κύκλο του. Κι αν έχει κλείσει έναν κύκλο με κατάληξη το τέλμα αυτό, ίσως είναι καιρός να ανοίξει έναν άλλο. Πιο δυναμικό , πιο τολμηρό, πιο ουσιαστικό. Πιο αποφασισμένο. Με θέση. Με προβληματισμό. Για την τέχνη και την κοινωνία. Οι εργαζόμενοι του Δίφωνου πιστεύω πως μπορούν να προσδώσουν τη νέα αυτή δυναμική αν τους δοθεί η δυνατότητα. Τους εύχομαι καλή δύναμη. Εύχομαι να βρεθεί τρόπος να σωθεί το περιοδικό, να υπάρξει δικαιοσύνη και σεβασμός στα δικαιώματα των εργαζομένων και καλές προθέσεις για να βρεθεί ευκολότερα η λύση. Θέλω να ελπίζω πως δε θα είναι το κλείσιμο οριστικό αλλά όλο αυτό θα λειτουργήσει ως ηλεκτροσόκ, για να συνεχίσει το Δίφωνο πιο ζωντανό και ελεύθερο.
Πάνος Μπούσαλης

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ: "Στη θέση ενός μονότονου εργοδοτικού εξάψαλμου ανοίγει ο χώρος για την απρόβλεπτη πολυφωνία"

Η μελωδία της απληστίας

Για  γενιές Ελλήνων το τραγούδι υπήρξε βιωματική ύλη, σημείο αναφοράς, διέξοδος, ανάσα. Ασφαλώς η αφέλεια ενός κόσμου που αγνοούσε όπως και αγνοεί τους μηχανισμούς παραγωγής και εμπορευματοποίησής του έπαιξε τον πρώτο ρόλο στη διάδοσή του , στο πόσο προσφιλές υπήρξε και στο πόσο συνδέθηκε με κάθε πτυχή ενός βίου που εκ των υστέρων ανακαλύπτουμε ότι ήταν κι αυτός αγορασμένος.

Μύρια όσα επενδύθηκαν στο τραγούδι κι από την τράπεζα των ονείρων και από την ανίερη φύση των ανθρώπων που καταπατά ότι συντηρεί την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση του γούστου, της επιλογής , της ψυχικής μας προβολής πάνω σε έναν κοινό τόπο που ναι μεν τον δημιούργησαν άλλοι αλλά μας  χώρεσε όλους. Δεν υπήρξε άλλη μορφή έκφρασης για τον ψυχοτροπισμό των Ελλήνων πιο ενωτική και  πιο διαιρετική, πιο ανυψωτική και πιο εκχυδαϊσμένη   που να έχει αυτή την δημόσια λειτουργία. Όπως οι ομορφιές του τόπου  έγιναν στερεότυπα της διαφήμισης και ανούσιες βερμπαλιστικές αναφορές, σημεία στιγμιαίας στάθμευσης, εικόνες και τοπικό χρώμα προς πώληση έτσι και το τραγούδι συνδέθηκε στην πορνική εξέλιξη και έκβαση όσων θρέψανε τον ιδεαλισμό και τις φαντασιώσεις μας. Το πόσο ψευδαισθήσεις ήταν αυτές οι πρώτες αναπαλλοτρίωτες νεανικές μας αισθήσεις μένει να το αποδείξει το μέλλον αλλά το ότι ήταν ζωτικές το αντιλαμβανόμαστε πλήρως στο τραυματισμένο παρόν. 

Αρκετοί εμπεδώνουμε πια ότι τόσο ή ομορφιά , όσο και το νόημα είναι απότοκο της ανιδιοτέλειας και ότι η ανιδιοτέλεια είναι δέσμια της απόγνωσης να υφίσταται τις δοκιμασίες μιας ελλιπούς συνείδησης , ενός πανικόβλητου και διαχειριζόμενου ενστίκτου της πιο ποταπής επιβίωσης. Η ομορφιά και το νόημα κρίνονται περιττά , όχι μόνο από το κεφάλαιο και τα κέντρα λήψης αποφάσεων όπως θα βιαστούν να υπερθεματίσουν πάλι κάποιοι που η δυστυχία είναι η ευκαιρία τους αλλά από τον τρόπο που τα διαχειριστήκαμε όλοι. Θέμα παιδείας θα πούνε κάποιοι άλλοι προκειμένου να ενισχυθεί η επίπλαστη αντίληψή μας και να συντηρηθεί έστω ο λόγιος ναρκισσισμός μας και τα ψιχία κοινωνικού εκτοπίσματος που δυνητικά προσφέρει. Όμως για όσους η πληγή δεν είναι ξώπετση,  για όσους νοιώθουν πραγματικά να σακατεύονται από τις αντιφάσεις είναι θέμα ψυχής, είναι θέμα των αντίρροπων δυνάμεων που ενεργοποιούνται στον καθέναν μας από την στιγμή που εγκλωβίζεται στον κόσμο και στα κοινωνικά παραποιημένα και παραβιασμένα συμβόλαιά του.

Το κλείσιμο μιας εποχής και ότι το ακολουθεί : η σύγκρουση ή η απαθής  αποδοχή, η εξέγερση ή η υποταγή, πέρα από το θέμα επαναπροσδιορισμού της σχέσης κοινωνικού σώματος με την εξουσία που επικεντρώνει  συνοδεύεται και από ένα ζύγισμα ψυχών. Η δυσκολία , τα αδιέξοδα, η συσσωρευμένη αδικία  αλλά και η επίγνωση της άγνοιάς μας που έστω και υστερόχρονα μας εξοργίζει διακλαδώνουν τον θυμό, η οργή και το πένθος θα γνωρίσουν απανωτές μεταστάσεις. Ας μην ξεγελιόμαστε από τα φαινόμενα. Στους μποτιλιαρισμένους δρόμους, στα νυχτομάγαζα, μπροστά στην τηλεόραση, στον καναπέ, στις πορνικές του συνδιαλλαγές , στις επιδερμικές του σχέσεις, στην αλόγιστη κατανάλωση – για όσους έχουν ακόμα αυτή την δυνατότητα - ο άνθρωπος πενθεί ,  πενθεί έξαλλα και αλλοπρόσαλλα την απώλεια του αυτοπροσδιορισμού του, το σβήσιμο των αξόνων τον χαμένο ορίζοντά του. Τα χρυσά μοσχάρια δεν ταίζουν θρεπτικά το ανικανοποιητό του όσο και να προσποιείται.

Για μας του τραγουδιού που δυσκολεύεται εδώ και χρόνια να διαφοροποιηθεί  από τον πολτό, να επιζήσει κόντρα στην χυδαιότητα, το κλείσιμο του Διφώνου έρχεται να προστεθεί στα κακά μαντάτα. Ένα περιοδικό επενδυμένο με τις έννοιες του δημιουργικού και του εναλλακτικού ελληνικού τραγουδιού μέσα στην οδύσσεια των χρόνων του προσέκρουσε τελικά στην πόρτα της κουφής του ιδιοκτησίας. Έτσι κι αλλιώς το τραγούδι το διαχειρίζονται, το εκμεταλλεύονται και δυστυχώς το αποδέχονται στην συντριπτική πλειοψηφία κουφοί εδώ και χρόνια. Ρωγμή στον τοίχο των κουφών το γεγονός ότι οι συντάκτες του περιοδικού , δηλαδή η ψυχή του μέσα κι έξω από τις σελίδες του δεν είναι μουγγοί κι αν η συγκυρία τους στερεί προσωρινά το μέσον είναι σίγουρο ότι οι επιθυμίες και η αποφασιστικότητα τους θα μετοικήσουν εκεί που  οι ρωγμές θα γίνουν σχίσμα. Δεν είναι θέμα νοσταλγίας, ούτε θέμα μνήμης ιστορικής που σε αντίθεση με μια λοβοτομημένη  πελατεία  πολλοί εξακολουθούν να διαθέτουν , είναι θέμα ότι το τραγούδι όταν κάποιοι του περνάν τον σιγαστήρα πυροβολεί πιο ευθύβολα , στην θέση των αυτιών βάζει τα μάτια και τα ανοίγει διάπλατα. Στη θέση ενός μονότονου εργοδοτικού εξάψαλμου ανοίγει με προσπάθειες ο χώρος για την απρόβλεπτη πολυφωνία.

Ισαάκ Σούσης

στιχουργός

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ: «Περιοδικά σαν το "Δίφωνο", μου έμαθαν πάλι την ελληνική γλώσσα μέσα από τα τραγούδια της. Είμαι ευγνώμων για πάντα»

Ως μικρή προσφορά, το κείμενο που ακολουθεί, σε όλους τους συνεργάτες του «Διφώνου». Με μια μικρή επεξήγηση: γυρίζοντας από τις δεκαετείς μου σπουδές στην Ιταλία, περιοδικά σαν το «Δίφωνο»,  μου έμαθαν πάλι την ελληνική γλώσσα μέσα από τα τραγούδια της. Τους είμαι ευγνώμων για πάντα, γι αυτό θα ‘μαι δίπλα τους, όποιον δρόμο κι αν πάρουν, γιατί απλά συνεχίζω να μαθαίνω μαζί τους τα ελληνικά. Σας ευχαριστώ παιδιά, όλους κι έναν έναν προσωπικά.

Σωτήρης Παστάκας

(Ποιητής - Ψυχίατρος, εκδότης "Ποιείν" www.poiein.gr)

-----

Η φιλόμουσος νεαρά (Απόσπασμα)

"...σου το ’χα πει,σου το ’χα πει,

δεν είμαι εγώ για προκοπή..."

Επίλογος μιας ερωτικής τραγωδίας στα Μανιάτικα του Πειραιά, όπου ο σύζυγος σκότωσε χθες τη νεαρή γυναίκα του και αμέσως μετά τίναξε τα μυαλά του στον αέρα.

Δύο μικρά παιδιά ορφανά θα παρακολουθήσουν σήμερα την κηδεία των γονιών τους και θα αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους κοντά σε συγγενείς. Μια νοσηρή ζηλοτυπία όπλισε το χέρι του Παν. Παπαδάκου, 35 χρόνων, ο οποίος στις 9.10 το πρωί περίμενε τη γυναίκα του στη γωνία των οδών Κουμουνδούρου και Αρτεμισίου. Όταν η Κούλα Παπαδάκου-Αρβανίτη, 27 χρόνων, φάνηκε στη στροφή, πηγαίνοντας στη στάση των λεωφορείων, την πλησίασε ο Παναγιώτης απειλητικά. "Και τώρα το τέλος. ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ", της είπε με ψυχρή φωνή. Τα λόγια του συνόδεψε με δύο σφαίρες των 9 χιλιοστών.

"Τις δύο σφαίρες", διαβάζουμε εμείς, "των 9 χιλιοστών, τις συνόδευσε με τα λόγια ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ". Ας μας συγχωρήσει ο ανώνυμος αστυνομικός συντάκτης της Ελευθεροτυπίας (23/7/94), την αντιστροφή των δύο τελευταίων προτάσεων της λιτής και άψογης πε- ριγραφής του. Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία που κατο- νομάζει στην πρώτη αράδα του κειμένου του, χωρίς να την υποψιάζεται, βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, στις τέσσερις λέξεις απ' το ρεφρέν γνωστού λαϊκού τραγουδιού. Όταν κάποιος επιλέγει ως κορύφωση του προσωπικού του δράματος έναν παρόμοιο τρόπο, δεν ευθύνεται το λαϊκό τραγούδι. Δίνει όνομα στα συναισθήματα, λεκτικοποιεί τις συγκινήσεις, προσφέρει λόγο και λαλιά στους αναλφάβητους, δηλαδή σε όλους μας. Αναλφάβητοι των αισθημάτων καθώς είμαστε όλοι μας, στην πηγή του προστρέχουμε, ξεδιψάμε και ξαναγεννιόμαστε. Ποιος από εμάς δεν έχει λουστεί σε αυτή τη σύγχρονη Δελφική Κασταλία πηγή;

Ζηλεύω, λοιπόν, τους άγνωστους συντελεστές του λαϊκού άσματος, την πάμφωτη ανωνυμία τους, την άκρατη ηγεμονία τους στις καθημερινές διαθέσεις των συμπολιτών μου. Ζαλίζομαι κάθε φορά που συλλογίζομαι τα συγγραφικά δικαιώματα που τους αναλογούν από τα ημερήσια πάθη μας. Το κοπυράιτ του έρωτα, του χωρισμού, και της αγάπης γενικώς, εκείνοι διακινούν, εκείνοι το κατέχουν. Ως ποιητής, λοιπόν, καταθέτω στέφανο τιμής στον επώνυμο στιχουργό, πού θα κατακτήσει ανώνυμος τη δόξα.

Τη δόξα τη φαντάστηκα ως "διθέσιο αεροπλάνο που σέρνει πίσω του μια διαφημιστική κορδέλα, ανήμερα του μεγάλου καύσωνα, κι ως καταναλώσιμο αγαθό έναν και μόνον στίχο μου να τον διαφημίζει".

(από το «Εγκόλπιο του Καλού Αναγνώστη», Ενδυμίων, 2010)

ΕΛΕΝΗ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ (ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ): "Είμαστε στο πλευρό των εργαζομένων του Διφώνου"

Ένα ιστορικό μουσικό περιοδικό το Δίφωνο κλίνει απροειδοποίητα, με απόφαση της ιδιοκτήτριας εταιρείας, αφήνοντας δεκάδες εργαζόμενους στο δρόμο και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στα μουσικά πράγματα.

Η απόφαση του ΟΜΙΛΟΥ ΓΙΑΝΝΙΚΟΥ έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά αντεργατικών αποφάσεων , που έχουν στόχο να διασφαλίσουν τα κέρδη των εκδοτικών συγκροτημάτων σε βάρος της εργασίας , της ενημέρωσης και του πολιτισμού.

Είμαστε στο πλευρό των εργαζομένων του Διφώνου και υποστηρίζουμε τον αγώνα τους, πολύ περισσότερο που οι συνεργάτες του περιοδικού σφραγίζουν , για πολλά χρόνια, με τη παρουσία τους και τη γραφή τους το χώρο της μουσικής τέχνης.

Ελένη Πορτάλιου

(Επικεφαλής της ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΟΛΗΣ και δημοτική σύμβουλος)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ: "Εύχομαι το δίφωνο να περάσει στα χέρια των συντακτών του"

Μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, συντάσσομαι στο πλευρό των εργαζομένων του διφώνου. Είναι άσχημο και θλιβερό πάντα, να κλείνει ένας φορέας επικοινωνίας με τον κόσμο σε περιόδους απόλυτης κακογουστιάς. Εύχομαι το δίφωνο να περάσει στα χέρια των συντακτών του, των ανθρώπων δηλαδή που υπηρέτησαν με ευσυνειδησία, τόσο το ίδιο, όσο και το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι γενικότερα.

Βασίλης Λέκκας

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: "Αν θέλουμε να κρατηθεί ένα επίπεδο στον τόπο, θα πρέπει το περιοδικό να επανακυκλοφορήσει, ακόμη και μέσα από μη συμβατικούς τρόπους"!

Με μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα το κλείσιμο του περιοδικού «Δίφωνο». Στις δύσκολες ώρες που περνούμε και στις δυσκολότερες που έρχονται, τέτοιες αποφάσεις δεν βοηθούν ούτε τον τόπο, ούτε τον πολιτισμό. Ο κίνδυνος να μετατραπούμε σε σκουπιδότοπο υπήρχε πάντα και σήμερα γίνεται ακόμη μεγαλύτερος. Το Δίφωνο, με όλες τις ελλείψεις και τα προβλήματά του, με όλες τις διαφωνίες του καθενός μας ως προς τις κατά καιρούς κατευθύνσεις και τις εποχές του, αλλά και με την ιστορία, την αδιάλειπτη προσφορά, την εμμονή του σε ό,τι μπορεί να θεωρείται καλλιτεχνικά σημαντικό, την ευρύτητα της θεματολογίας και τη σοβαρότητα των συνεργατών του, αποτελεί αναγκαία ασπίδα προστασίας απέναντι στον οδοστροτήρα της πλειοψηφίας των ΜΜΕ.

Η αξιοπρεπής παρουσίαση του μη εμπορικού μέρους της ελληνικής δημιουργίας, (της μόνης που μπορεί να επιβιώσει δηλαδή, αφού το εμπόριο πνέει τα λοίσθια), των νέων συνθετών, στιχουργών, συγκροτημάτων, τάσεων, μουσικών και ερμηνευτών, δέχεται ένα πλήγμα που θα επηρεάσει τη μουσική έκφραση του τόπου. Μιλώ κυρίως για όσους σήμερα ξεκινούν, κάτω από δύσκολες συνθήκες (που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα οικονομικά προβλήματα), να προσφέρουν τη σκέψη, τη μελέτη, τη φαντασία και τα όνειρά τους μέσα από το τραγούδι. Αλλά και για μάς, τους παλαιότερους, που ξεκινήσαμε σε άλλες εποχές και είμαστε οι τελευταίοι που δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε, το Δίφωνο αποτελούσε τόσο ένα βήμα επικοινωνίας, όσο και ένα μοναδικό μέσο ενημέρωσης για ό,τι καινούργιο συμβαίνει στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.

Η Ελλάδα είχε πάντοτε ιδιαίτερη σχέση με το τραγούδι της. Δε μπορεί να το αντιμετωπίζουμε σαν είδος πολυτελείας, που όταν όλα στενεύουν μπορεί να περικοπεί. Ειδικά σε αδιέξοδες εποχές, αποτελεί βασικό αγαθό, τρόπο σκέψης, έκφρασης και δρόμο προς το καινούργιο. Αν θέλουμε να κρατηθεί ένα επίπεδο στον τόπο, στην ελληνική μουσική, στο τραγούδι και στο κοινό που το στηρίζει, θα πρέπει το περιοδικό να επανακυκλοφορήσει, ακόμη και μέσα από μη συμβατικούς τρόπους. Ειδικά τώρα, που οι «ποιοτικοί» ραδιοφωνικοί σταθμοί μεταλλάσσονται πανικόβλητοι σε κάτι που ούτε οι ίδιοι ξέρουν να ονομάσουν, τώρα που κάποιοι «έντεχνοι» που ποτέ δεν ήσαν, φανερώνουν το αληθινό τους πρόσωπο, ο ρόλος του Διφώνου γίνεται ακόμη σημαντικότερος.

Είναι αυτονόητο πως στέκομαι αλληλέγγυος στα αιτήματα των εργαζομένων και θα είμαι δίπλα τους, όπως και το σύνολο των συναδέλφων μου, όποτε χρειαστεί.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: "Το κλείσιμο του Διφώνου είναι το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική μουσική σκηνή"

Είναι κρίμα το Δίφωνο, ένα μουσικό περιοδικό που μας συντρόφευε τόσα χρόνια, να πετιέται έτσι εν μία νυκτί. Μπορεί να υπήρχαν δυσκολίες, αλλά όταν μιλάμε για ένα περιοδικό με τόση ζωντάνια μέσα του, που έκανε τομή στη μουσική δημοσιογραφία, δεν είναι δυνατόν να το ξεγράφουμε έτσι σε μια στιγμή. Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε πολύ άλλο κόσμο, αυτή η απόφαση φαίνεται παράξενη, και όχι μόνο. Ενδεχομένως, είναι μια τιμωρία επειδή αργοσβήνει η δισκογραφία. "Αφού δεν γίνεται η δουλειά, αφού δεν ακούτε τη μουσική, τώρα δεν θα μπορείτε και να τη διαβάζετε". Όμως το Δίφωνο δεν είναι τυχαίο. Έδωσε μάχες, στήριξε το καλό ελληνικό τραγούδι. Το κλείσιμο του Διφώνου είναι το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική μουσική σκηνή.

Πέτρος Βαγιόπουλος

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: "Φιμώνεται το στόμα μας!"

Νιώθω ένα πένθος πραγματικό με το κλείσιμο του μοναδικού ιστορικού μουσικού περιοδικού. Για όλους εμάς το δίφωνο υπήρξε βήμα του έργου μας και των απόψεων μας σαν κορυφαίος δίαυλος επικοινωνίας με το κοινό, πέραν της δισκογραφίας μας. Φιμώνεται το στόμα μας! Τι άλλο να πω, δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι μόνο αν ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα του αποφασίζω και διατάζω, έτσι, αυθαίρετα, εις βάρος πολλών φωτισμένων δημοσιογράφων. Αυθόρμητα μού έρχονται στο νου οι στίχοι από τις Μάσκες Ηλίου: "Πες με τρεις λέξεις το πολύ / τι έκανες όταν σε αδικήσανε;"

Λένα Πλάτωνος