ZARZUELA: "Και τι ήτανε το Δίφωνο για να κλείσει; Η Δήμητρα που εδήλωνε πως μετά τον συχωρεμένο έκλεισε ως γυναίκα;"

άπαπα τα ύστερα του κόσμου το είδαμε κι αυτό τι άλλο πια θα δούμε κυρία Μαρίκα μου ναι παιδί μου για το Δίφωνο σας λέω που έκλεισε και τι ήτανε παρακαλώ το Δίφωνο για να κλείσει? η Δήμητρα που εδήλωνε πως μετά τον συχωρεμένο έκλεισε ως γυναίκα? και μετά… άσε με τώρα μη με κολάζεις μέρες που είναι ή το ψιλικατζίδικο της κυρίας Κλεοπάτρας απέναντι που μας φώναζε παλιά και στο τηλέφωνο και την έφαγε λέει το φιπιά μμμμ…. όλοι οι νταλαβεριτζήδες ου μην αλλά και οι νταβατζήδες να σας πω εγώ τα ίδια λένε όσο βροντάει το παραδάκι κι οι δουλειές πάνε καλά είναι που υπάρχει καλή διεύθυνσις λίγο να σφίξουνε οι κώλοι φταίει η κρίση και οι εργαζόμενοι που έχουνε το κακό ελάττωμα να πληρώνονται και το κλείνω το μαγαζί άστε με σας λέω βγαίνω από τα ρούχα μου διότι εδώ δεν πρόκειται για μαγαζί κυρία Μαρίκα μου έχετε υπόψιν σας τι εστί Δίφωνο? η βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου του Ελληνικού Τραγουδιού και λίγα σας λέω ποιος είσαι εσύ κύριε που θα το κλείσεις? αλλά δε φταις εσύ φταίει το κράτος που υπήρξε ανέκαθεν καραγκιόζ τουρκερί μπουφ διότι αν ήτο κράτος κομιλφό θα έβγαινε το δρακουλότεκνο… ναι καλέ ο πολιτισμού και θα έλεγε κβο βάντις κύριε και κατεβάζεις ρολά? το κηρύσσω κι εγώ διατηρητέο σαν την οικία Κοτοπούλη να μάθεις δεδομένου του ότι έχει και μια ιστορία κι ένα παρελθόν αλλά τι περιμένετε τα Σόδομα και τα Γόμορρα του πολιτισμού ζούμε το Δίφωνο θα γλύτωνε? άστε με και μου ανεβαίνει η πίεση που το σκέφτομαι τα λασίξ με τη χούφτα τα παίρνω σας ρωτώ είναι συμπεριφορά αυτή αγαπητή μου? διότι άντε και τόκλεισες το ρημάδι ανάγωγε τόσοι άνθρωποι που δουλέψανε χρόνια για να το παίζεις εσύ πολιτιστικός παράγων τι θα κάνουνε τώρα απλήρωτοι? ε? αλλά τι σε νοιάζει εσένα ως εισηγμένη που να σου εισαχθεί θε μου συχώρα με δεν ξέρω τι λέω χρυσή μου έχω χάσει πια τον έλεγχο από τα σύγχυση… κυρία Μαρίκα μου σοβαρεύουνε τα πράγματα με βλέπω να βάζω τα μανόλο τα ξώφτερνα και να τρέχω στις διαδηλώσεις να ρίχνω τσαντιές με την πράντα στις ομάδες καταστολής πώς τις λένε αυτές …τι? δεν μπορείτε να με φανταστείτε? μπορεί να μην είναι του χαρακτήρος μου όπως λέτε όμως δεν θα κάτσω να μου στρίψει εμένα να βλέπω τα σημεία και τα τέρατα από τον καναπέ του Βαράγκη και μούγκα τσάτσα λα κουκαράτσα κρίση κρίση αλλά έχουμε κι ένα ηθικό ανάστημα κυρία Μαρίκα μου σας αφήνω τώρα γατί έχω ραντεβού με τη ρεφλεξολόγο μου…
zarzuela

* ευχαριστούμε τον συνθέτη Μιχάλη Τρανουδάκη για την παραχώρηση της άνωθεν απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας του με την zarzuela

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ: "Φτάνει πια αυτή η κατάντια"

Δεν ήταν αρκετές φαίνεται οι δυσκολίες  πρέπει να παλέψει κάθε καλλιτέχνης για να επικοινωνήσει τη δουλειά του, κλείνει και μια από τις τελευταίες «στέγες» που υπήρχαν για το καλό ελληνικό τραγούδι.

Άσε που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην εργασία έχουν γίνει πια πολυτέλεια. Άραγε αυτό είναι το νόημα της τέχνης, το οικονομικό συμφέρον και τα λογιστικά; Αυτός ήταν λοιπόν ο λόγος των εργοδοτών για να ασχοληθούν με την τέχνη, το στυγνό εμπόριο; Και όλος αυτός ο κόσμος που μένει άνεργος, θυσία στο κέρδος;

Όπως και σε κάθε άνθρωπο που παλεύει για τα δικαιώματα του, έτσι πρέπει να σταθούμε και στο  πλευρό των εργαζομένων στο δίφωνο. Φτάνει πια αυτή η κατάντια. Για όποιον τέχνη δεν είναι οπίσθια που λικνίζονται πάνω σε τραπέζια αλλά αναζήτηση, επαφή, επικοινωνία, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο η αντίδραση σε τέτοιου είδους ανόητες επιλογές όπως το κλείσιμο του περιοδικού.

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ

ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: "ο χώρος χάνει ένα πολύτιμο βοήθημα που από το 1995 όπλισε αρκετές φορές το ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τη φυσιογνωμία του"

Έκλεισε και το δίφωνο, το πιο έγκυρο μηνιαίο περιοδικό για το ελληνικό τραγούδι, εξέλιξη που δεν θα ’θελε κανείς, ιδιαίτερα όσοι παρακολουθούσαν την πορεία και τη διαδρομή τού Ελληνικού τραγουδιού, ως δημιουργική διαδικασία.

Ίσως ήταν αναμενόμενη μια τέτοια δυσμενής εξέλιξη, αφού τα καμπανάκια χτυπούσαν σε όμορα μετερίζια, όπως εκείνο του Ραδιοφωνικού «Μελωδία» που είχε μπει σε τροχιά κρίσης πολύ πριν από την κρίση της οικονομίας και τις επιβολές τού μνημονίου…

Τώρα, τριάντα αρθρογράφοι μένουν άνεργοι και –πλέον- σκορπίζονται στους δυσμενείς θολούς ορίζοντες της μουσικής θεματολογίας, σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και άλλα παρόμοια επαγγελματικά παρακλάδια.

Να πούμε πως το ελληνικό τραγούδι θα μείνει φτωχότερο; είναι μια εκδοχή αυτό, αφού οι σελίδες του διφώνου δεν έκαναν άλλο από το να προβάλλουν θεματολογίες σχετικές με ολόκληρο το τοπίο του ελληνικού (και όχι μόνο) ηχητικού κόσμου.

Πρόσωπα, εποχές, σχολές, είδη, ιστορικές μνήμες, συνεντεύξεις, μελέτες, πορτρέτα, ό,τι τέλος πάντων προκαλεί σκέψεις σε ένα είδος τέχνης άρρηκτα δεμένο με τον πολίτη Έλληνα. Με τον ήχο που τον συνδέει διαχρονικά, από εποχές που δημιούργησαν βαθιές ρίζες για την μετέπειτα νεότερη εξέλιξη…

Το δίφωνο δεν είχε αφεντικά να το αγαπήσουν και να το προστατέψουν. Οι διάφοροι εκδότες του δεν το στήριξαν ώστε  να κρατήσει ένα πνευματικό επίπεδο όπως άλλα περιοδικά τέχνης (Λέξη, Δέντρο, Διαβάζω, Μανδραγόρας, Τέχνη και Πολιτισμός, Αρχιτεκτονική, Πολύτονο, Μετρονόμος κ.α.) που διατηρούν την αυτονομία τους με στόχο την εμβάθυνση των θεμάτων.

Λαμβάνω υπ’ όψη πως το δίφωνο διέθετε επαγγελματικά στελέχη και είχε προχωρήσει σε μεγάλα ανοίγματα με εμπορική προοπτική. Συναυλίες, συνεργασίες με καλλιτεχνικά γραφεία, με δισκογραφικές εταιρίες, με εκδόσεις δίσκων, μια δράση ίσως παραπάνω από εκείνην που μπορούσε να σηκώσει το αδύναμο σώμα του περιοδικού, καθώς και το αναγνωστικό κοινό που ίσως θα περίμενε μια μορφή διαφορετικού χειρισμού.

Οι κατά περιόδους εκδότες-εργοδότες του, απέτυχαν να το θωρακίσουν ως ξεχωριστό περιοδικό Τέχνης. Το εντάξανε ως μέρος των εμπορικών δράσεων του Ομίλου τους και το εκλάμβαναν ως προϊόν που θα έπρεπε να φέρει αποσβέσεις, ακόμα και κέρδος…

Μάλλον το θεωρούσαν (οι εκδότες του) περιοδικό προς λαϊκή κατανάλωση και κάτι τέτοιο θεωρώ πως προετοίμασε τον αργό θάνατό του…

Πολλά θα μπορούσαν να αναφερθούν γύρω από το δίφωνο και την αρθρογραφική του δράση. Όπως την (πολλές φορές) ευνοϊκή μεταχείριση προσώπων, μουσικών ειδών, τάσεων, εποχών, την υποβόσκουσα δημιουργία παρεών που το έκανε καράβι σε ανεμοδαρμένη θάλασσα…

Το σίγουρο είναι πως με την παύση του, ο χώρος χάνει ένα πολύτιμο βοήθημα που από το 1995 όπλισε αρκετές φορές το ιδεολογικό οπλοστάσιο γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τη φυσιογνωμία του…

Νότης Μαυρουδής, Συνθέτης

ΛΙΖΑ ΖΩΗ- ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: "Ένα ξάφνιασμα, μια απρόσμενη είδηση, ένα αναπάντεχα θλιβερό γεγονός είναι το κλείσιμο του περιοδικού «Δίφωνο»

Ένα ξάφνιασμα, μια απρόσμενη είδηση, ένα αναπάντεχα θλιβερό γεγονός για μας αλλά και για όλους τους φίλους της ποιοτικής μουσικής είναι το κλείσιμο του περιοδικού «Δίφωνο».
Η έκδοση του περιοδικού αποτελούσε όλα αυτά τα χρόνια μια αληθινή προσφορά στο χώρο της μουσικής με τα ενδιαφέροντα άρθρα, την ενημέρωση και την επιλεγμένη παρουσίαση αξιόλογων καλλιτεχνών.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε πως την ύστατη ώρα θα γίνουν οι απαραίτητες κινήσεις για τη διάσωση του περιοδικού και πως όλοι όσοι συνετέλεσαν στο κλείσιμό του θα ευαισθητοποιηθούν και θα επαναπροσδιορίσουν την απόφασή τους.

Λίζα Ζώη
Ευάγγελος Ασημακόπουλος
Σολίστ κιθάρας

ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ: "Δικό μου είναι, του βάζω φωτιά και το καίω"

Για το τι κάνει ο κάθε μεγαλοεπιχειρηματίας με τα "μαγαζιά" σίγουρα δεν μπορώ να έχω γνώμη. "Ελεύθερη" αγορά είναι αυτή, εννοεί τον κάθε εργασιακό χώρο ως "σπίτι" του ιδιοκτήτη, οπότε και αυτός έχει δικαίωμα να πει "δικό μου είναι, του βάζω φωτιά και το καίω".
Το "Δίφωνο" πετάχτηκε έξω από το supermarket στο οποίο όμως δεν φαινόταν ποτέ φυσιολογικό να ανήκει. Όπως και να χει, αν υπάρχει όπως καταλαβαίνω από τα  συμφραζόμενα, μια δυνατότητα το περιοδικό να συνεχίσει ανεξάρτητο νομίζω πως θα ήταν ευχής έργον . Όμως αυτό είναι κάτι που οι εργαζόμενοι του περιοδικού θα αποφασίσουν. Αυτόν ή όποιον άλλο δρόμο και να ακολουθήσουν, δηλώνω την συμπαράστασή μου.
Θέμος Σκανδάμης

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΥΠΑΛΔΟΣ: "Οι Παράφωνοι έκλεισαν το Δίφωνο... Κρίμα!"

(Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου)

"Οι Παράφωνοι έκλεισαν το Δίφωνο... Κρίμα!".
Δημήτρης Τυπάλδος

"Οι αγώνες μας να συνδεθούν με τους δικούς σας" - Μια φοιτήτρια γράφει...

Διάβασα για το κλείσιμο του Διφωνου στο blog ενός εκ των συντακτών και θέλω να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στον αγώνα σας. Είμαι φοιτήτρια και θέλω να σας μεταφέρω εκ μέρους ενός μεγάλου κομματιού των φοιτητών που αγωνιζόμαστε για τις σπουδές μας αλλά και για το μέλλον μας, ότι βρισκόμαστε δίπλα σας και ελπίζουμε οι αγώνες μας να συνδεθούν με τους δικούς σας και με όλους τους εργαζόμενους που άδικα βρίσκονται σε θέση όπως η δική σας.

Τη λύπη για το κλείσιμο του περιοδικού σας ακολούθησε ένα αίσθημα "χαράς" και ελπίδας βλέποντας πως αντιδράτε και αγωνίζεστε για τα δίκαια αιτήματά σας. Στη δύσκολη αυτή εποχή είναι σημαντικό, αν όχι απαραίτητο να μη σκύβουμε το κεφάλι και βλέποντας κινήσεις όπως η δική σας παίρνουμε κουράγιο και πεισμώνουμε. Πεισμώνουμε και συνεχίζουμε, επιδιώκοντας το συντονισμό όλων των προσπαθειών ενάντια σε όσα θέλουν να μας επιβάλλουν.

Σας επισημαίνω και την προσπάθεια των συναδέλφων σας μέσα από τη Διακλαδική Πρωτοβουλία ΜΜΕ http://diakladikimme.wordpress.com/ καθώς και την έντυπη έκδοσή τους "Αντίχτυπος") την οποία πιθανότατα  γνωρίζετε και συμμετέχετε.

Παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ώστε ο κοινός αγώνας όλων να νικήσει.

Είμαστε στο πλευρό σας.

Ιωάννα Μ.

MAGIC DE SPELL: "Εκφράζουμε τη συμπαράσταση μας στους δημοσιογράφους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους"

Οικονομοτεχνικούς λόγους ως μέτρο εξοικονόμησης πόρων» επικαλούνται οι τεχνοκράτες όταν εισηγούνται το κλείσιμο μιας επιχείρησης...

Ετσι,επιβάλλουν το κλείσιμο του πιο σημαντικου περιοδικου της εγχώριας μουσικής σκηνής. Του περιοδικού που φιλοξένησε και απόψεις εκτός δρόμων εμπορικής λογικής.

Οι υπεύθυνοι της επιχείρησης, δεν πρέπει να ξεχνούν πως δυστυχώς κάποιοι δεν στενοχωρούνται καθόλου στην ιδέα ανθρώπων πολιτισμικά ανιστόρητων, πολιτιστικά απαίδευτων και επιλεκτικά κουφών!

Εκφραζουμε τη συμπαράστασή μας στους δημοσιογράφους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Θα είμαστε μαζί σας!

MAGIC DE SPELL

ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ: "Με τέτοιους τρόπους, κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε απ' αυτό το τούνελ"

Eντάξει, δεν το έχω βιώσει για να το αναπολήσω. Κάποτε ήμουν πιο μικρός και το αντιμετώπιζα σαν κατεστημένο. Έπειτα έκανα την επιλογή να απέχω. Παρολαυτά πάντα στεκόταν στο υποσυνείδητο μου σαν μια σταθερά. Ήρθε ο καιρός να το γνωρίσω από πιο κοντά και καθώς πλησίαζα εκπλήξεις με έκαναν να μετρώ πιο πολύ τα λόγια μου. Καιροί θεοσκότεινοι και το περιοδικό παρόλες τις πιέσεις και τα αναγκαστικά λοξοδρομήματα στις βιτρίνες του προσπαθούσε ίσως όσο ποτέ να δώσει λόγο σε οτιδήποτε νέο και ελπιδοφόρο σαν να ήθελε αντανακλαστικά να επιβιώσει από αυτό που τελικά του επιβλήθηκε.

Το δίφωνο λοιπόν εκτός από την ιστορία του, είναι άνθρωποι που για καιρό απλήρωτοι μέσα σε τέτοια κακοκαιρία συνέχιζαν να μάχονται για τη φανέλα. Ακόμα και αν ακούγεται γραφικό ας σκεφτούμε τη σπανιότητα του στις μέρες αυτές. Από το να μείνουν άνεργοι και απλήρωτοι τους αξίζει τουλάχιστον η συμπαράσταση από καλλιτέχνες και αναγνώστες και η παρότρυνση και η υποστήριξη να παλέψουν για ένα αυτοοργανομένο και αυτοδιαχειριζόμενο περιοδικό μακριά από την αρρώστια της στεγνής κερδοσκοπίας Με τέτοιους τρόπους κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε απ' αυτό το τούνελ.

fear is not a normal state for civilized people

Aung San Suu Kyi

Και εγώ στη διάθεση σας...

Παύλος Συνοδινός

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ: "Καλή τύχη κι αντοχή στους άξιους συνεργάτες του περιοδικού"

Το Δίφωνο έχει κλείσει εδώ και μια διετία σχεδόν. Με το γεγονός ότι έριξε επίτηδες, σταδιακά και ύπουλα, το καλλιτεχνικό επίπεδό του, αποδεικνύεται εύκολα αυτή μου η ρήση. Καταφέρανε αυτό που ήθελαν από καιρό τώρα, το να μην νοιάζει και τόσο πια τον λαό που έκλεισε, γιατί «ε μωρέ, καλά κάνει, όλο Ονειράμα και σκυλοπόπ πια…και το μισό περιοδικό διαφημίσεις…». Τα δεινά που τραβάμε μας τα περνάνε, κάνοντας πρώτα εμάς να τα ζητήσουμε, έτσι ώστε να μην έχουμε λόγο να γκρινιάζουμε ύστερα. Δίνουν και κανα μισθό χρωστούμενο στους δημοσιογράφους για παρηγοριά… Το ίδιο «αφεντικό» που έχει εξαφανίσει τους ανήσυχους κι αληθινούς καλλιτέχνες έχει αφανίσει και τα μέσα διάδοσης της τέχνης με σκοπό την για πάντα αποσιώπησή της. Μπράβο τους λοιπόν, τα καταφέρανε. Τι καταφέρανε δηλαδή; Δεν ήταν δα και τόσο δυνατός ο αντίπαλός τους: ο ελληνικός λαός ήτανε, ο μόνος συνένοχος για τα δεινά του. Εύχομαι καλή τύχη κι αντοχή στους άξιους συνεργάτες του περιοδικού.

ΥΓ : Το γεγονός ότι ορθοπόδησε κάποτε το περιοδικό κάνοντας κάπως καλές πωλήσεις με εξώφυλλο Χατζηγιάννη, δεν οφείλεται τόσο στην διοίκηση του περιοδικού όσο στον έλληνα καταναλωτή, που το αγόρασε, κι έπειτα, με έντονη εθνικοφροσύνη διαμαρτυρήθηκε για την τιμή, η καλή διοίκηση την μείωσε, και δεν το ξαναγόρασε ποτέ…μπράβο του.

Δημήτρης Αρναούτης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ: "Τι βλακώδης που είναι η συσσώρευση του πλούτου"

Λυπάμαι πολύ για το κλείσιμο ενός τέτοιου περιοδικού, που έδινε βήμα στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι. Το γεγονός σηματοδοτεί τη φίμωση των φωνών που αγωνίζονται για να πουν κάτι "άλλο" μέσα σε ένα τοπίο λύκων και νυχτερινών τσιουάουα που έχουν κατακλύσει τα πάντα. Γιατί η μόνη μουσική γλώσσα πρέπει να είναι η γλώσσα η διχαλωτή; Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που όλα αλλάζουν προς το χειρότερο. Το κλείσιμο του διφώνου δείχνει τις πραγματικές προθέσεις τους. Τι αξιοθρήνητος ο Σκρουτζ που κάθε μέρα έκανε βουτιές στο θησαυροφυλάκιο με τις χρυσές λίρες; Και τι έγινε; Μήπως ζούσε; Μήπως απολάμβανε τίποτε; Γνωρίζω διάφορους τέτοιους. Όλη μέρα το μέλημα τους είναι να μη χάσουν καμία τυχερή δεκάρα. Τι βλακώδης που είναι η συσσώρευση του πλούτου! Μέταλλα και γκαζοτενεκέδες είναι όλα- ξυπνάτε! Δώστε στον κόσμο πίσω τις δουλειές του, το χρήμα είναι μέσον και όχι αυτοσκοπός. Έχει περισσέψει δε η υποκρισία των βολεμένων αυτού του τόπου, των καναλαρχών, των εταιρειαρχών και λοιπών ενορχηστρωτών αυτής της τεχνητής κρίσης. Τι θα τα κάνετε; Πές τε μας πόσα ακόμα θέλετε. Τι θα κάνετε όταν κανείς δεν θα έχει χρήματα για να καταναλώσει τα αγαθά που μας πουλάτε; Και δε μπορώ να φανταστώ ότι οι μισθοί των παιδιών που έχασαν τη δουλειά τους με το κλείσιμο του διφώνου ήταν τίποτα παχυλοί μισθοί. Δυσανάλογοι, βέβαια, συγκριτικά με το έργο που πρόσφεραν, προσπαθώντας να ακουστεί το άλλο ελληνικό τραγούδι.

Είμαι δίπλα σας,

Γιάννης Παλαμίδας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ, "Το «Δίφωνο» μπορεί να συνεχίσει την πορεία του, να βρει νέους διαύλους στην επαφή με τον κόσμο"

Το περιοδικό «Δίφωνο» αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, μία από τις εκφάνσεις της σαφώς, στον χώρο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Οι σελίδες του έχουν γεμίσει με πληροφορίες γύρω από την τρέχουσα μουσική δημιουργία, όλ’ αυτά τα χρόνια. Άλλο τόσο έχουν αποτελέσει εφαλτήριο για τη διαμόρφωση κριτηρίων ποιότητας, αξιολόγηση και ευόδωση μιας καλλιτεχνικής κοινότητας και ενός κοινού που «τρέφεται» από τις νότες, τα νοήματα, τα φαινόμενα και τα νοούμενα της μουσικής εμπειρίας. Με αυτά τα δεδομένα, το περιοδικό ξεπέρασε τις πιθανές επιχειρηματικές προσδοκίες κι εξελίχθηκε σε μια βάση πολιτισμική, εκφραστική ενός φαινομένου (που συμπεριέχει το ελληνικό τραγούδι και την ελληνική τραγουδιστική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών).

Η απόφαση για «λουκέτο» είναι αναμενόμενη, εφόσον οι αριθμοί είναι απαγορευτικοί για συνέχιση της λειτουργίας του, σ’ αυτό το τόσο αρνητικό οικονομικό περιβάλλον. Έως εδώ, ο εκδότης δεν είναι παράλογος. Σημασία έχει η συνέχεια: οι άνθρωποι που αγαπούν τη μουσική, την ενασχόληση με τη μουσική, οι άμεσα σχετιζόμενοι με τη σύνταξη του περιοδικού, έχουν τη δυνατότητα να δράσουν ανατρεπτικά. Το «Δίφωνο» μπορεί να συνεχίσει την πορεία του, να βρει νέους διαύλους στην επαφή με τον κόσμο, να διαμορφώσει συνθήκες -ίσως και αμεσότερες, ουσιώδεις- «συνομιλίας» μεταξύ των δημιουργών και των ακροατών. Έχει σημασία να ειδωθεί, με άλλα λόγια, ως αληθινή ευκαιρία για άλμα στην υπηρεσία της ελληνικής μουσικής. Με τρόπο αντάξιο, αρμόζοντα, ωφέλιμο.

Βασίλης Ρούβαλης, Ποιητής, εκδότης του ηλ. περιοδικού (.poema..) [www.e-poema.eu]

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ: "Να αξιοποιηθεί το κύρος και η φήμη του περιοδικού που είναι και η κύρια προσφορά των ανθρώπων του, και σε κάποια εναλλακτική λύση"

Όταν με φιλοξένησαν τα παιδιά του Δίφωνου, πέρα από τη μαθητεία στη νεανική τους λάμψη, φαντάστηκα ότι κάποτε ίσως θα πρέπει να τους υπερασπίσω, αλλά όχι τόσο σύντομα. Η κρίση εκτός των άλλων είναι πρόφαση για επιχειρηματική αλητεία, καθώς ο πάσχων δημόσιος τομέας, είναι διδάσκαλος τυχοδιωκτισμού για τον ιδιωτικό. Εκείνο για το οποίο θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή, είναι εν θερμώ και η έρευνα να αξιοποιηθεί το κύρος και η φήμη του περιοδικού που είναι και η κύρια προσφορά των ανθρώπων του, και σε κάποια εναλλακτική λύση. Η ηθική μου αποδοκιμασία είναι άμεση καθώς οι χτεσινές κερδοφορίες δεν επιτρέπουν τη διάλυση μιας επιχείρησης άσκεφτα και απλά στην πρώτη μείωσή τους.

Είναι νόμιμο αλλά δεν είναι ηθικό. Φαίνεται πως σ' αυτή τη χώρα πρώτα απ' όλα είναι ανάγκη να διαπαιδαγωγήσουμε τους επιχειρηματίες, από το επίπεδο της μπανανίας με το οποίο πολιτεύονται, να γίνουν επιτέλους καπιταλιστές, και να πάψουν να αποτελούν την πιο γελοία επιχειρηματική τάξη της Ευρώπης. Οι επιχειρηματίες με λογικές τοκογλύφου, αποτελούν τη μεγαλύτερη δυσφήμιση των λύσεων που ζητάει η κοινωνία μας και οδηγούν την κοινωνία σε σημεία εξεγερτικά κατά το βαθμό της κοινωνικής ανευθυνότητας που δείχνουν. Εύχομαι το καλύτερο που μπορεί να φέρει ο αγώνας σας.

Βασίλης Λαλιώτης, Ποιητής και Μεταφραστής.