ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ: "Ο ιδιοκτήτης να συναισθανθεί τη σημασία αυτού του περιοδικού"

Το Δίφωνο υπήρξε ουσιαστικό στοιχείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Προσέφερε πολλά στη μουσική παιδεία του τόπου. Ελπίζω ο ιδιοκτήτης να συναισθανθεί τη σημασία αυτού του περιοδικού για τον πολιτισμό και να αναθεωρήσει την απόφασή του.

Ευτύχης Μπιτσάκης

(Καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωάννίνων & εκδότης του περιοδικού ΟΥΤΟΠΙΑ)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΙΑΡΗΣ (ELECTRIC LITANY): "Αληθινές λύσεις η αμέριστη αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και η έμπρακτη αυτοοργάνωση"

Ως μπάντα, μα και ως πρόσωπα, δεν μας ενδιαφέρει τί αντιπροσώπευε το δίφωνο ως τώρα, και ούτε θα παραθέσουμε όμορφα και νοσταλγικά λόγια για το παρελθόν του, που μόνο ως ανάλατη παρηγοριά λειτουργούν.

Ουσία και νόημα έχει με ποιόν τρόπο θα κινηθούν τώρα οι εργαζόμενοι του διφώνου, οι άμεσα αδικημένοι και ενδιαφερόμενοι, και πως μέσα απ' αυτό το Χάος, μπορούν να δημιουργήσουν ένα εθιστικότατο Μεγαλείο.

Ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο, σε μέρες και στιγμές σαν κι αυτές, οι λύσεις που στ'αλήθεια λύνουν, είναι η αμέριστη αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και η έμπρακτη πλέον Αυτοοργάνωση.

Ελπίζω οι εργαζόμενοι του διφώνου να εκμεταλλευτούν αυτήν την Υπέροχη ευκαιρία, τώρα που όλα είναι ρευστά και χαοτικά, και να αναλάβουν μεταξύ των τη συνέχεια του εντύπου. Άμεσα και προφανώς υπό καλύτερες συνθήκες, σε μια αδιαμεσολάβητη θεματολογία που δεν θα χρειάζεται να ακολουθεί τη γραμμή καμίας εταιρίας και να τσακίσει την "με το τσιγκέλι" προώθηση ευνοουμένων "καλλιτεχνων".

Ας ειναι το κλείσιμο του διφώνου η αρχή για το άνοιγμα ενός ανθρώπινου και αυτοοργανωμένου εντύπου, το οποίο θα τρέχει μόνο απ' αυτούς που ενδιαφέρονται και ζουν για το αντικείμενο, και όχι από επιχειρηματίες που το βλέπουν ως πεντοχίλιαρα και τάλαρα.

Ας γίνει το κλείσιμο του διφώνου ένα παράδειγμα για εργαζόμενους σε άλλα έντυπα, αλλά και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις οποιουδήποτε τομέα. Ας εξαπλωθεί επιτέλους ως αυτονόητο, η έως σήμερα διστακτική πρακτική της απαλλοτρίωσης και αυτοοργάνωσης σε όλους τους τομείς (που ειναι μεταξύ μας η δικαιότερη και αποτελεσματικότερη των λύσεων).

Αν όχι τώρα, πότε;

Υ.Γ. Είμαστε αισιόδοξοι, μια και όσους λίγους διφωνίτες γνωρίζουμε, φαίνεται πως έχουν τ' αρχίδια να το κάνουν.

Αλέξανδρος Μίαρης (Electric Litany)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ: "Στέκομαι στο πλάι των ανθρώπων που προσφέρουν πολιτισμό και ενημέρωση"

Ούτε η μουσική θα πεθάνει, ούτε τα συναισθήματα της, ούτε οι Έλληνες θα πάψουμε να τραγουδάμε. Οι άνθρωποι όμως που στηρίζουν και αναδεικνύουν την τέχνη είναι άδικο να είναι ακόμη ένα θύμα της οικονομικής κρίσης.

Όταν η οικονομική φτώχεια γίνει πνευματική και πολιτιστική φτώχεια, τότε ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.

Στεκομαι στο πλάι των ανθρώπων που προσφέρουν πολιτισμό και ενημέρωση μέσα από τις σελίδες του περιοδικού εδώ και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Βασίλης Γισδάκης

Δύο σκίτσα συμπαράστασης του ΘΑΝΟΥ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ για τους εργαζόμενους του Διφώνου

ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ: "Να εκδώσουμε ξανά το Δίφωνο σε αυτο-οργανωμένη βάση"

Για αρχή θα ήθελα να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στους εργαζομένους του περιοδικού που μένουν άνεργοι. Και μετά την αγανάκτησή μου για το κλείσιμο του Διφώνου. Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο σπουδαίο περιοδικό είναι , για την ιστορία του, για τους εξαιρετικούς συντάκτες του. Νομίζω ότι μπορεί να ξαναβγεί. Και προτείνω να κάνουμε όλοι οι καλλιτέχνες που στήριξε το περιοδικό μια μεγάλη συναυλία για οικονομική στήριξη των ανέργων πια συντακτών. Και μια προσπάθεια να εκδώσουμε ξανά το δίφωνο σε αυτοοργανωμένη βάση. Ρομαντικό ακούγεται αλλά νομίζω γίνεται. Κουράγιο παιδιά! Στη διάθεση σας για όλα.

Στάθης Δρογώσης

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ: "Πρόθυμος να συνεργαστώ αφιλοκερδώς σε ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού"

Το κλείσιμο του "Διφώνου", δεν είναι πια είδηση, αλλά λογικό επακόλουθο της γενικής κατάρρευσης. Η μόνη λύση είναι να απαρνηθούν οι (συν)εργάτες τη λογική της εργοδοσίας και να προχωρήσουν στην εφαρμογή της θεωρίας του Μαρξ, περί... απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής. Στα χέρια αυτών που το αγάπησαν, είτε σαν αναγνώστες, είτε σαν συγγραφείς, το "Δίφωνο" πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ το έντυπο, που με εγκυρότητα και καλαισθησία, πρόβαλλε και επηρέαζε ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας. Τα ζοφερά χρόνια που βιώνουμε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο. Το περιοδικό μπορεί να ξαναβρεί τη...χαμένη του νιότη, αρκεί να εξοβελίσει την ευκολία του...life style και να επιστρέψει στις πηγές και στις αξίες που το έκαναν οδηγό. Τώρα που δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, σας δηλώνω πως είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ σταθερά και αφιλοκερδώς σ' ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού, που μέσα απ' τα μεγάλα ζόρια των ανθρώπων που το αγαπούν, θα το κάνουν και πάλι πρωτοπόρο, για μια νέα εποχή.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας

ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ: "Αξιώστε το σεβασμό που σας οφείλει η εργοδοσία σας"

Ενώνω τη φωνή μου με όλες τις φωνές των εργαζομένων του διφώνου που ζητούν δίκαια αιτήματα. Κυρίως γιατί έχουν προασπίσει πάντα το καινούργιο, το ωραίο, το ενδιαφέρον στην ελληνική μουσική τα τελευταία χρόνια. Χωρίς εσάς, χάνουμε εμείς οι Έλληνες καλλιτέχνες ένα στήριγμα και το κοινό την ενημέρωση του. Το κλείσιμο του διφώνου σηματοδοτεί την αρχή μιας ανελέητης δίωξης της ελληνικής μουσικής ζωής. Φίλοι, αξιώστε το σεβασμό που σας οφείλει η εργοδοσία σας. Θέλω να ελπίζω ότι όλοι μαζί ενωμένοι θα αγωνιστείτε ώστε να παραμείνετε ομάδα και εύχομαι να μην υποκύψετε σε διαλυτικές και εξαγοραστικές τακτικές, αλλά να διεκδικήσετε δυναμικά την οικονομική δικαίωση σας, όπως και το να παραμείνει σε λειτουργία αυτό το σημαντικό μουσικό περιοδικό.Νένα Βενετσάνου

ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ: "Μία ομόψυχη ομάδα δημοσιογράφων με όραμα"

Ο εκδότης του διφώνου μάλλον δεν είχε επίγνωση του τί προσέφερε στον κόσμο της μουσικής αυτό το περιοδικό. Γι' αυτόν ήταν ίσως μια απλή χρηματική επένδυση. Εμείς, όμως, οι Έλληνες μουσικοί γνωρίζουμε καλά ότι πίσω απ' τις σελίδες του, μια ομόψυχη ομάδα δημοσιογράφων με όραμα, φρόντιζε εμάς, που η πολιτεία δεν μας έδωσε ποτέ βήμα ή χρόνο τηλεοπτικό να επικοινωνήσουμε με το κοινό μας, πλην βέβαια εξαιρέσεων. Η οικονομική φτώχεια που μας βρήκε, παλεύεται. Όπως λέει και ο Τσιτσάνης: "Θα τη βγάλουμε αντάμα, πότε γέλιο, πότε κλάμα". Η πνευματική φτώχεια, όμως, είναι φραγμός στην πορεία της ιστορίας του λαού μας. Κάθε μέρα τα φώτα επικοινωνίας- εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά και εφημερίδες- σβήνουν. Έλεος!
Μαρίζα Κωχ

ΕΥΣΤΑΘΙΑ: "Μήπως έχουμε πόλεμο και δεν το ξέρουμε;"

Κάποτε υπήρχαν ραδιοφωνικοί σταθμοί με κανονικούς, «ανθρωπένιους» ραδιοφωνικούς παραγωγούς.
Κάποτε υπήρχαν τηλεοπτικές εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου.
Κάποτε υπήρχε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης…
Όχι άλλο «κάποτε», ας σταματήσει εδώ η λίστα.
Μήπως έχουμε πόλεμο και δεν το ξέρουμε;
Μάλλον ναι, γιατί είναι αφόρητο το βάρος της πλάστιγγας προς την εξαναγκαστική ελαφρότητα…
Ας δούμε τι υπάρχει ακόμα: υπάρχει τραγούδι, υπάρχουν καλλιτέχνες, υπάρχει μουσική και φυσικά υπάρχει και ο κόσμος που αγαπάει την αυθεντικότητα, τον πολιτισμό και τις ειλικρινείς, αυθόρμητες, καλλιτεχνικές εκφράσεις .
Σας στέλνω τους διφωνικούς μου χαιρετισμούς…
Καλή χρονιά!
Ευσταθία

ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΕΛΗΒΑΣΑΚΗ - ΚΩΣΤΑΣ ΑΘΥΡΙΔΗΣ: "Το Δίφωνο είναι ένα παράθυρο στον κόσμο"

Θλίβομαι θλίψη μεγάλη με τέτοια «οργανωμένη ασημαντότητα» γύρω-τριγύρω να στερεί λίγο-λίγο τη ζωή μας από καθετί που προωθεί την αισθητική ποιότητα, συνηγορώντας έτσι στην εδραίωση του γρήγορου, εύκολου, ανούσιου αχταρμά σερβιρισμένου με μια εσάνς «μοντερνισμού», «προόδου» και «οικονομίας» (τώρα που θεωρείται κι απαραίτητη).
Το Δίφωνο είναι το μοναδικό, ευρείας κατανάλωσης, μουσικό περιοδικό στην Ελλάδα που ασχολείται με ήθος και συνέπεια με ό,τι καλείται σήμερα καλή μουσική και τραγούδι. Είναι ένα παράθυρο στον κόσμο για τους σύγχρονους δημιουργούς, από όπου μπορούν να παρουσιαστούν οι μουσικές τους εργασίες και να γίνουν γνωστές σ΄ ένα κοινό που αναζητά αυτήν την ποιότητα. Και είναι αδιανόητο όχι μόνο να μην διαφυλάττουμε τα διαμάντια μας, αλλά να τα αφήνουμε να συρρικνώνονται και να εξαφανίζονται μέσα στους σωρούς τα σκουπίδια που λανσάρονται, προωθούνται και επιβάλλονται καθημερινά από κάθε μέσο. Ποιος είναι αυτός που θα είχε στα χέρια του τέτοια πολύτιμη δύναμη και θα τη χρησιμοποιούσε με τέτοιο τρόπο;
Είθε η ισοπέδωση που φαίνεται να επίκειται να είναι μόνο μια λάθος εκτίμηση, μια πλάνη κι αύριο να τη θυμόμαστε σαν όνειρο κακό που πέρασε…
GAIA (Γεωργία Βεληβασάκη – Κώστας Αθυρίδης)

ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: "Ένα από τα σοβαρότερα περιοδικά στην Ελλάδα με θέμα τη μουσική"

Είναι πολύ κρίμα να κλείσει ένα από τα σοβαρότερα περιοδικά στην Ελλάδα με θέμα τη μουσική. Ελπίζω να βρεθεί τρόπος να συνεχίσει τη λειτουργία του. Καλή τύχη λοιπόν!
Έλενα Παπανδρέου

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ: "Την καλύτερή μου ευχή και την απόλυτη στήριξή μου"

Το έντεχνο δεν είναι βρισιά -μιλώντας πάντα, για το έντεχνο με την ανοιχτή του ομπρέλα να σκεπάσει όλα τα μουσικά στυλ καλών προθέσεων. Ίσα ίσα! Σου προσδίδει την αισθητική υποχρέωση ενός κάποιου επιπέδου κι είναι αναγκαίο να νιώθεις υποχρεωμένος μπροστά σε αυτό το συγκινητικό δώρο. Όχι δέσμευση, ούτε επιταγή, απλά μια υποχρέωση επιθυμίας να διατηρηθεί σε ένα ύψος ένα είδος μουσικής, όπως αυτό που φτιάχτηκε με τις νότες και τις λέξεις των Μεγάλων κι ονομάστηκε προς διευκόλυνση της συνεννόησης μας, έντεχνο.

Το ευτελίσαμε, λοιπόν, φορτώνοντας του ανόητες δισκογραφικές απόπειρες. Το κρεμάσαμε στο περίπτερο πουλώντας το τσάμπα μαζί με τις τσίχλες και τα γαριδάκια, στριμωγμένο σε ζελατίνες ανάμεσα σε ένθετα, διαφημιστικά flyers, γεγονότα, dvd και το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Το βαφτίσαμε ξοφλημένο και του κλείσαμε άγαρμπα το "μαγαζάκι" του. Τώρα του σφραγίζουμε και μία μία τις πόρτες που θα μπορούσαν και θα ήθελαν να το επικοινωνήσουν και πετάμε έτσι απλά, τους εργάτες του στο δρόμο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι μας τέλειωσε το Δίφωνο. Ούτε το Δίφωνο ήταν το στρατηγείο του εντέχνου, ήταν όμως μια καλή προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανό επικοινωνιακά, με τον υγιή, παλιό, καλό τρόπο της ανάγνωσης. Κι η προσπάθεια είναι σπάνιο πράγμα στις μέρες μας! Είναι κρίμα και ντροπή να βυθίζεται έτσι, λοιπόν, παρασέρνοντας μάλιστα, στον πάτο της τόσους ανθρώπους που δούλεψαν σκληρά και φθηνά, για να ανταμοιφθούν σκληρότερα και φθηνότερα με μια στεγνή απόλυση κάποιο βράδυ στις αρχές του '11.

Βέβαια, την καλή μουσική δεν την φροντίζουν τα περιοδικά, ούτε οι δισκογραφικές, ούτε τα ραδιόφωνα, άλλα εκείνοι που την αγαπούν και την πιστεύουν, κι είμαι σίγουρη πως τα παιδιά του Διφώνου δεν θα σταματήσουν να συγκινούνται και να προσπαθούν να γνωστοποιήσουν αυτή τους τη συγκίνηση σε όσους θέλουν να πάρουν την πληροφορία, έστω και αν προς το παρόν δεν θα έχουν επίσημη στέγη. Τώρα, για το ποιός θα φροντίσει εκείνους, δεν έχω καμία απάντηση, μόναχα την καλύτερη μου ευχή και την απόλυτη στήριξη μου.

Νατάσσα Μποφίλιου

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: "Καλό κουράγιο στους εργαζόμενους του περιοδικού"

Με μεγάλη θλίψη άκουσα τη δυσάρεστη είδηση για το κλείσιμο του περιοδικού Δίφωνο.
Και λέω θλίψη γιατί είναι βαθιά θλιβερό για αυτόν τον λαό το ότι δεν είσαι σε θέση να συντηρήσει έστω ΕΝΑ και μοναδικό σοβαρό μουσικό – καλλιτεχνικό περιοδικό την ίδια στιγμή που αγοράζονται σωρηδόν δεκάδες περιοδικά τύπου λάιφ στάιλ και κουτσομπολιού, όπως και δεκάδες εφημερίδες με ποδοσφαιρικά νέα και γενικότερα έντυπα «κίτρινου» χρώματος
Αυτή και μόνο η διαπίστωση εξηγεί και ό, τι έπεται αυτής της κίνησης.
Να ευχηθώ στους εργαζόμενους του περιοδικού καλό κουράγιο και να ζητήσω από την εργοδοσία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με όσο γίνεται πιο ανθρώπινο τρόπο. Να δώσει δηλαδή την ευκαιρία στους εργαζόμενους να κάνουν μια προσπάθεια να «σώσουν» το έντυπο τους μια και έχουν αυτή την πρόθεση.
Δήμητρα Γαλάνη